email επικοινωνίας ekk.oendel@gmail.com

email επικοινωνίας : ekk.oendel@gmail.com

Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ





ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟΝ ΤΟ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΑΔΥΝΑΤΗ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

Διαχωρισμός των αποφάσεων πρέπει να γίνει όπως ακριβώς είναι στην πραγματικότητα:
α) Αποφάσεις επιλογής της ουσίας,  σκοπού και στόχων (καθοριστικές - κυρίαρχες).
β) Αποφάσεις πρακτικής υλοποίησης  των στόχων (εκτελεστικού τύπου).

Για να γίνει πιο κατανοητός αυτός ο διαχωρισμός θα πρέπει να δώσουμε ένα παράδειγμα.
Ας υποθέσουμε ότι κάποιος Α δίνει εντολή σε κάποιον Β να εκτελέσει τα εξής: Ο Β θα πρέπει εντός τριών ημερών να πάει σε μια άλλη πόλη, να βρει ένα πρόσωπο Γ και να του παραδώσει ένα φάκελο.
Oι πιο πάνω εντολές είναι αποφάσεις του Α. Περικλείουν το σκοπό (παράδοση φακέλου σε κάποιον Γ) . Επίσης περικλείουν την προδιαγραφή – στόχο (εντός τριών ημερών) και την γενική προδιαγραφή -στόχο του χώρου στον οποίο πιστεύει ότι βρίσκεται ο Γ (άλλη πόλη) και αυτές οι προδιαγραφές είναι στόχοι που ανήκουν στην ουσία του σκοπού.
Ετούτες είναι οι αποφάσεις , οι εντολές ΟΥΣΙΑΣ ή αλλιώς καθοριστικές ή κυρίαρχες κατευθυντήριες αποφάσεις.
Τώρα ο Β θα πρέπει να υλοποιήσει  τις πιο πάνω εντολές. Στην πρακτική του προσπάθεια θα πρέπει να βρει τον Γ, να αποφασίσει πότε είναι καλύτερα να του δώσει ραντεβού, να αποφασίσει πιο είναι το κατάλληλο μέσο για τη μεταφορά του στον τόπο συνάντησης κλπ.
Αποφασίζει λοιπόν και ο Β αλλά οι αποφάσεις του δεν είναι οι κυρίαρχες. Είναι αποφάσεις εξαρτώμενες από τις αποφάσεις του Α. Είναι αποφάσεις πρακτικής για την καλύτερη υλοποίηση του σκοπού του Α. Είναι αποφάσεις εκτελεστικού οργάνου.

Όποιο υποκείμενο έχει τη δύναμη – εξουσία να αποφασίζει και να επιβάλλει τις αποφάσεις του καθοριστικού τύπου, κατέχει την πραγματική εξουσία.
Ποιοι την κατέχουν; Οι λίγοι ή οι πολλοί;
Και από αυτή την παράμετρο εξαρτάται ουσιαστικά ο κεντρικός διαχωρισμός των πολιτικών συστημάτων σε ολιγαρχικά και δημοκρατικά.

Στις ολιγαρχικά λειτουργούσες και καταπιεσμένες κοινωνίες ή και εντός αυτών, στις μικρότερες ολιγαρχικές συλλογικότητες  τους, οι ολιγάρχες επιδιώκουν  τα εξής:
Η κεντρική επιδίωξή τους είναι να κάνουν πάντα, τα αδύνατα δυνατά για να μην περάσουν στο ΟΛΟΝ, στο σύνολο δηλ. της όποιας συλλογικότητας οι αποφάσεις ουσίας, οι αποφάσεις καθοριστικού τύπουΔηλαδή να μην περάσουν οι πρώτες, οι κυρίαρχες αποφάσεις.Επιδιώκουν με όλα τα μέσα ώστε και οι αποφάσεις ουσίας και η δύναμη επιβολής αυτών να είναι στα δικά τους χέρια, στον δικό τους έλεγχο δηλαδή να είναι στα χέρια μιας μηδαμινής μειοψηφίας (σε σχέση με το σύνολο των μελών της συλλογικότητας) για να μπορούν έτσι να κάνουν ό,τι θέλουν στην πλειοψηφία.
Στο δε τελευταίο στάδιο της υλοποίησης των αποφάσεών τους, αφήνουν σε μερικές περιπτώσεις το λαό να παίρνει αποφάσεις εκτελεστικού τύπου.
     Για να κατανοήσουμε καλύτερα την τεράστια διαφορά μεταξύ των αποφάσεων καθοριστικού και εκτελεστικού τύπου να φέρουμε το εξής παράδειγμα:
Κάποιοι κλείνουν μερικούς ανθρώπους σε μια στενή φυλακή. Αποφάσισαν και είχαν τη δύναμη να το κάνουν. Αποφάσισαν επίσης να τους δίνουν ένα πρωινό και ένα γεύμα. Επίσης αποφάσισαν να τους δίνουν συνολικά δύο ώρες για να βγαίνουν στο προαύλιο.
Και λένε στους κρατούμενους: Έχετε την ελευθερία να αποφασίσετε ποιες συγκεκριμένες ώρες θέλετε να σας δίνουμε την τροφή. Έχετε επίσης την ελευθερία να αποφασίσετε πόσες φορές θα βγαίνετε στο προαύλιο μέχρι να συμπληρώσετε δύο ώρες συνολικά. Έχουμε δημοκρατία, το σύστημά μας είναι δημοκρατικό και γι αυτό θα γίνει ότι θέλει η πλειοψηφία.

Όλα τα ολιγαρχικά συστήματα, αστικά ή "σοσιαλιστικά", που αυτό αποκαλούνται δημοκρατικά ή αυτό ονομάζονται δημοκρατίες, στην ουσία εμπίπτουν στο τελευταίο παράδειγμα. Οι λίγοι, μια μειοψηφία κρατά για τον εαυτό της την εξουσία να λαμβάνει τις αποφάσεις καθοριστικού τύπου και να τις επιβάλλει στο λαό. Και οι αποφάσεις καθοριστικού τύπου, συμπυκνώνονται πρακτικά στο σύνολο των «νόμων».  Από την άλλη για να έχει και ένα δημοκρατικό προφίλ η ολιγαρχία, αφήνει στο λαό να παίρνει κάποιες αποφάσεις (όπως σε γειτονιές, σε Δήμους, σε σωματεία κλπ) αλλά αυτές οι αποφάσεις είναι εντός των αυστηρών προδιαγραφών που έχει θέσει η ίδια η μειοψηφία. Στην ουσία τα πολιτικά συστήματά τους είναι ολιγαρχικά.
Το να αφήνουν το λαό, σε μερικές περιπτώσεις, να συμμετέχει στη λήψη εκτελεστικού τύπου αποφάσεων, είναι το «τυρί» στη «φάκα» της ολιγαρχίας.
Για να έχουμε λοιπόν δημοκρατική κοινωνία και δημοκρατικές συλλογικότητες θα πρέπει να αποκλεισθεί οποιαδήποτε πιθανότητα σε ένα κάποιο μέρος του ΟΛΟΥ (βουλευτές, συμβούλια, σύνεδροι κλπ) να παίρνει και να επιβάλλει τις αποφάσεις ΟΥΣΙΑΣ που να αφορούν στο ΟΛΟΝ (σώμα). Δηλαδή να μην μπορεί καμιά μειοψηφία να παίρνει και να επιβάλλει αποφάσεις καθοριστικού τύπου.
Όμως το μέρος του όλου (σύμβουλοι, σύνεδροι) μπορεί να λάβει εντολή από το όλον για να παίρνει αποφάσεις μόνο εκτελεστικές και μέσα στα πλαίσια μιας απόφασης ουσίας, μιας καθοριστικής απόφασης που θα έχει λάβει προηγουμένως το όλον, ο λαός.
Αν το μέρος  παίρνει αποφάσεις ουσίας για το όλον τότε ακυρώνει τη Δημοκρατία ΑΚΥΡΏΝΕΤΑΙ η εξουσία του όλου.
 

Απ την άλλη, αν μελετήσουμε την μέχρι τώρα πορεία όλης της ιστορικής εμπειρίας των απελευθερωτικών κοινωνικών κινημάτων μέχρι και την κατάληξή τους θα διαπιστώσουμε τα εξής:
Οι καταπιεσμένες κοινωνίες κάτω από ορισμένες συνθήκες (ισχυρά προβλήματα) έκαναν εξεγέρσεις και επαναστάσεις για να απελευθερωθούν από κάποιο βαρύ ζυγό.
Πιο περιεκτικά μπορούμε να πούμε ότι προσπαθούσαν να υλοποιήσουν τρία στάδια. Πρώτον να ρίξουν ή να εξοντώσουν τις συγκεκριμένες εξουσίες οι οποίες ήταν η αιτίες των μεγάλων  και συγκεκριμένων αδιεξόδων τους,
δεύτερον να βάλουν στην κορυφή της πυραμίδας της διακυβέρνησής τους (με ρόλο νομοθετικό και εκτελεστικό) κάποιους άλλους (και όχι τους ίδιους), που συνήθως ήταν οι μπροστάρηδες, οι πρωτοπόροι της επανάστασης και τους οποίους θεωρούσαν ηθικά ακέραιους, νοητικά ικανούς, με ένα καλύτερο κοινωνικό φιλολαϊκό όραμα που αφορούσε και στη λύση  μεγάλων προβλημάτων και στην περαιτέρω πορεία της κοινωνίας.
Kαι τρίτον να άρουν τις αιτίες των συγκεκριμένων άμεσων πολύ μεγάλων προβλημάτων τους που τους είχε προκαλέσει η προηγούμενη εξουσία. Να ξεπεράσουν δηλ. τα πολύ πιεστικά προβλήματα που βίωναν στο παρόν.
Που κατέληξαν όμως ΟΛΕΣ οι επαναστάσεις οι οποίες κατόρθωσαν αρχικά να υλοποιήσουν τα δύο πρώτα στάδια ή ακόμα και το τρίτο;
Μετά από ένα μικρό χρονικό διάστημα είχαμε επιστροφή περίπου στο ίδιο  σημείο εκκίνησης. Ο κάθε λαός σαν Σίσυφος ήταν αναγκασμένος να αρχίσει ξανά την ίδια κοπιαστική ανηφορική πορεία γιατί  λίγο καιρό μετά την νίκη της επανάστασης μια νέα πολιτική και οικονομική ολιγαρχία είχε εγκαθιδρυθεί παίρνοντας τις θέσεις των παλιών ολιγαρχιών και ο πρώην επαναστατημένος λαός έμπαινε πάλι  κάτω από κάποιους και στην άκρη. Μια νέα ολιγαρχική γραφειοκρατία είχε αντικαταστήσει την παλιά. Κάποιοι άλλοι έπαιρναν πάλι τις καθοριστικές αποφάσεις για τη ζωή του.  Φτού λοιπόν και απ την αρχή.
Η ανισοκατανομή της πολιτικής δύναμης (ολιγαρχικές λειτουργίες)  μεταξύ των μελών μιας συλλογικότητας  (κοινωνικής) οδηγεί νομοτελειακά σε ανισοκατανομή  οικονομικής δύναμης. Και το αντίστροφο. Η ανισοκατανομή οικονομικής δύναμης επιφέρει ανισοκατανομή πολιτικής δύναμης.(είναι ευνόητο ότι ο οικονομικά ισχυρότερος διαθέτει και χρήμα και την ικανότητα εκβιασμού στους εξαρτώμενους του με αποτέλεσμα την πρόκληση ανισοκατανομής της πολιτικής δύναμης).

Σημείωση: Εδώ οι ολιγαρχικοί κάθε είδους (δεξιά και «αριστεροί») όταν μιλάνε για «συμμετοχική δημοκρατία» ή για άμεση Δημοκρατία ή για αυτοδιαχείρηση ή για Δημοκρατία από τα κάτω κλπ, εννοούν κατά βάθος ότι τις καθοριστικές αποφάσεις πρέπει να τις παίρνουν αυτοί της ηγεσίας - ηγεμονίας και τις αποφάσεις εκτελεστικού τύπου  να τις παίρνει ο λαός. Διαπράττουν μια διαρκή απάτη.
Όποιος δεν έχει την εξουσία να παίρνει και να επιβάλλει αποφάσεις καθοριστικού τύπου, είναι εκ των πραγμάτων εκτελεστικό όργανο εκείνων που έχουν την εξουσία να το κάνουν, είναι όργανά τους.

ΟΕΝΔΕΛ  -  ΕΚΚ

ΟΛΗ Η ΕΝΟΠΛΗ Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ – ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΟΙΝΟΤΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ)
 

  

Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2016

Ο ΡΕΦΟΡΜΙΣΜΟΣ – ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΥΠΗΡΕΤΗΣ ΤΟΥ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ.









Ρεφορμισμός είναι μια κινηματική αντίληψη, η οποία προβάλει ως σωστό τρόπο για να φθάσει ο άνθρωπος σε μια καλύτερη κοινωνία, τις διαρκείς μικρές ή μεγάλες μεταρρυθμίσεις εντός του κάθε υπάρχοντος ολιγαρχικού συστήματος.

Βασικά αρνείται το πρόταγμα του αντίπαλου δέους, αρνείται την ριζική, την επαναστατική αλλαγή του συστήματος.

Ο μεταρρυθμισμός ΘΕΛΕΙ να αγνοεί δεκάδες δεδομένα και κοινωνιολογικούς νόμους.
Για παράδειγμα:
1. ΘΕΛΕΙ να αγνοεί ότι ακόμα και με χιλιάδες χρόνια μεταρρυθμίσεων η ολιγαρχία εξακολουθεί να είναι στην εξουσία, ότι «ζει και βασιλεύει» ακόμα.
2.ΘΕΛΕΙ να αγνοεί ότι παρά τους μεταρρυθμιστικούς αγώνες αιώνων, η ολιγαρχία δύναται, δια μέσου της κατοχής της ένοπλης εκτελεστικής, να παίρνει πίσω, ανά πάσα στιγμή όταν θεωρεί αναγκαίο γι αυτήν, όλες τις προηγούμενες υποχωρήσεις της προς τους λαούς.
3. ΘΕΛΕΙ να αγνοεί  επίσης ότι μια μικρή υποχώρησή της (απώλεια συμφερόντων της) σε έναν τομέα μπορεί να την καλύπτει, σχεδόν αυτόματα, με κέρδη από άλλους τομείς. (Πχ  μια πιθανή υποχώρηση και κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, να την αναπληρώσει με αυξήσεις φόρων σε άλλους τομείς)
4. ΘΕΛΕΙ  ΝΑ ΑΓΝΟΕΙ ΟΤΙ ΚΑΙ ΟΙ ΠΙΟ ΜΙΚΡΕΣ ΛΑΪΚΕΣ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΝΑΤΟ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΕΝΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΜΕ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΠΡΟΤΑΓΜΑ, ΕΝΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ  ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΝΑ ΑΠΕΙΛΕΙ ΜΕ ΠΛΗΡΗ ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΤΟΥ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΤΣΙ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΣΑΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΔΕΟΣ.
(Για το τι είναι αντίπαλο δέος υπάρχει το κείμενο: «ΓΙΑ ΤΗ ΔΟΜΗΣΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ ΔΕΟΥΣ»)

 Αυτό το επαναστατικό πρόταγμα (αντίπαλο δέος) το οποίο είναι καθοριστικό για την ύπαρξη ή όχι κάποιων λαϊκών κατακτήσεων στο σήμερα, οι ρεφορμιστές το καταπολεμούν με λύσσα. Έτσι αποκόπτουν την πρακτική δυνατότητα για κάποιες  λαϊκές κατακτήσεις  στο σήμερα για τις οποίες ΔΗΘΕΝ κόπτονται.

Ο ρεφορμισμός-μεταρρυθμισμός  επιδιώκει  να μπαίνει μέσα στο ολιγαρχικό σύστημα, μέσα στους ολιγαρχικούς θεσμούς , ΓΙΑ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ (όπως λέει) ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΣΑ.
Στην πραγματικότητα όμως είναι σαν να μας λέει ότι θα πρέπει να αφήσουμε να μας καταπιεί ο βόας και εμείς από τα μέσα του να παλέψουμε να του αλλάξουμε το DΝΑ για να τον κάνουμε από σαρκοβόρο σε φυτοφάγο!!!

Εν κατακλείδι, είναι δεκάδες τα στοιχεία και οι κοινωνικές νομοτέλειες που θέλουν να αγνοούν.
                                      ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΙ ΜΑΞΙΜΑΛΙΣΤΕΣ
Δεν αρκεί που θέλουν να αγνοούν βασικά στοιχεία της κοινωνικής πραγματικότητας αλλά
επί πλέον χρησιμοποιούν την τακτική εκείνου του κλέφτη, ο οποίος φωνάζει τρέχοντας «πιάστε τον κλέφτη», όπως φωνάζουν και εκείνοι που τον κυνηγούν.
Δηλαδή κατηγορούν τους ρεαλιστές επαναστάτες για μαξιμαλισμό, ήτοι τους κατηγορούν ότι διεκδικούν το μέγιστο που είναι όμως ανέφικτο.
Όμως στην πραγματικότητα οι μέγιστοι μαξιμαλιστές είναι οι ίδιοι γιατί και αυτό το ελάχιστο που λένε ότι  διεκδικούν κάθε φορά, είναι ΑΠΟΛΥΤΩΣ ανέφικτο να
πραγματωθεί, από τη στιγμή που στην κοινωνία δεν υπάρχει ένα ισχυρό αντίπαλο δέος. Και την ύπαρξη αυτού του αντίπαλου δέους την πολεμούν άλλοτε  για να  την φθείρουν και άλλοτε για να την τσακίσουν αν μπορούν.
Είναι οι χειρότεροι μαξιμαλιστές, γιατί με την προωθούμενη αντίληψή τους όχι μόνο δεν μπορεί να κατακτηθεί συνολικά κάτι το θετικό για τους λαούς αλλά επί πλέον στέκονται εμπόδιο στον πιο ΒΑΣΙΚΟ ΟΡΟ  που απαιτείται για τις πιο μικρές και μεγάλες λαϊκές κατακτήσεις. Δηλαδή στέκονται εμπόδιο και εναντιώνονται  πολεμικά κατά της ύπαρξης και της ΜΕΓΈΘΥΝΣΗΣ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ ΔΕΟΥΣ. Είναι ουσιαστικά εχθροί των λαών και ντε φάκτο σύμμαχοι του συστήματος.


                  ΤΟ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟ ΥΠΟΒΑΘΡΟ ΤΩΝ ΑΚΟΛΟΥΘΩΝ ΤΟΥ ΡΕΦΟΡΜΙΣΜΟΥ
                     ΓΙΑΤΙ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ  ΑΓΝΟΟΥΝ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ
                         
                                  Η ΔΕΙΛΙΑ ΚΑΙ Ο ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΟΣ ΦΙΛΕΙΡ
HΝΙΣΜΟΣ


;

Εδώ θα πρέπει να κάνουμε έναν διαχωρισμό μεταξύ των ηγετών του ρεφορμισμού από τους απλούς ακόλουθούς τους οι περισσότεροι των οποίων μπορεί να είναι και καλοπροαίρετοι άνθρωποι
.

α. Οι πρώτοι (ηγέτες) είναι  εξουσιομανείς ολιγαρχικοί.  Είναι άρρωστοι για αύξηση της προσωπικής τους εξουσίας, της προσωπικής τους προβολής. Διακατέχονται από μια ανόητη και εγκληματική ματαιοδοξία. Είναι βαριά ψυχικά ασθενείς είτε έχουν συνείδηση αυτού είτε όχι. Είναι οι μέγιστοι εγκληματίες.
 Εδώ φτιάχνουν  ένα μαγαζί που να πουλάει ιδιαίτερες ελπίδες στο λαό και μετά αρχίζουν το ψάρεμα ακολούθων οι οποίοι θα τους βοηθήσουν να πετύχουν τα ιδιοτελή  αντικοινωνικά ψυχολογικά ή υλικά συμφέροντά τους.  Το να θέλουν να εξουσιάζουν, να θέλουν να ορίζουν τη ζωή των άλλων όπως επιθυμούν  αυτοί, σημαίνει βαθιά ψυχική ασθένεια. Δεν θα επεκταθούμε άλλο για το ποιόν τους. Ήδη έχουν γραφτεί αρκετά βιβλία από επιστήμονες ψυχολόγους που όμως, όπως είναι προφανές, τα έργα τους δεν τυχαίνουν και της καλύτερης προβολής. Πχ ένα σχετικό βιβλίο είναι εκείνο του νευρολόγου γιατρού Ντέϊβιντ ‘Οουεν με τίτλο: «ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΗΓΕΤΕΣ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ».

β.  Οι ακόλουθοι. Να πούμε παραστατικά, ότι πολλοί  από τους ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΣ των ηγετών του ρεφορμισμού   διακατέχονται από μεγάλο ΦΟΒΟ και αρκετή ΑΓΝΟΙΑ για τους νόμους της κοινωνικής κίνησης.  Αρκετοί είναι καλοπροαίρετοι και με κάποια μικρή ή μεγάλη θέληση για κοινωνική προσφορά. Όμως ο φόβος και η άγνοια  ναι μεν τους φέρνει σε ΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑΚΗ σύγκρουση με την επιθυμία τους για κοινωνική προσφορά αλλά τελικά ο φόβος κυρίως και η άγνοια τους σπρώχνει στο να ακολουθήσουν τελικά μια άκρως αντικοινωνική οδό. ( Ας αποκαλέσουμε το Φόβο, την Άγνοια και την αντίρροπη προς αυτά τα στοιχεία θετική δύναμη της Συνείδησης,  με την έκφραση «Σύνδρομο ΦΑ-Σ».)

ΦΟΒΟΣ.  Διακατέχονται από πολύ μεγάλο  φόβο (δηλαδή φοβία) όπου ακόμα και η απλή σκέψη ότι μια πιθανή αντιπαράθεση με το σύστημα  επιφέρει  στη ζωή τους αρνητικές επιπτώσεις , τους αποτρέπει και από την παραμικρή κίνηση εναντίον της ουσίας – ύπαρξης του συστήματος. Τεράστιος φόβος είναι φωλιασμένος βαθειά μέσα τους. Η σκέψη ότι μπορεί να γίνουν στόχος  του ολιγαρχικού συστήματος,  τους παραλύει. Πολύ μεγάλος φόβος για «αντίποινα» από την πλευρά του συστήματος. Δεν έχουν την πρόθεση να βάλουν το παραμικρό πραγματικό ρίσκο στη ζωή τους για να βοηθήσουν τον συνάνθρωπό τους.
Ο πολύ μεγάλος φόβος που νιώθουν, είναι το βασικότερο στοιχείο για τον τελικό καθορισμό της στάσης τους απέναντι στο εγκληματικό ολιγαρχικό σύστημα.


ΑΓΝΟΙΑ. Η άγνοια τους όχι μόνο για τους βασικούς νόμους της κοινωνικής κίνησης αλλά και για σχετικά απλά πράγματα που αφορούν  την ουσία του ολιγαρχικού συστήματος, είναι πανεύκολο να διαπιστωθεί. Εκτός τούτου συμβαίνει πολλάκις να αρνούνται να ακούσουν κάτι που αντανακλά περισσότερο την πραγματικότητα αλλά ταυτόχρονα είναι αντίθετο στις διαμορφωμένες απόψεις τους.

ΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑΚΗ σύγκρουση. Από την άλλη πλευρά υπάρχει εντός τους και μια άλλη διάσταση. Υπάρχει η καλή προαίρεση για  κοινωνική προσφορά. Υπάρχουν μέσα στη συνείδηση κάποια  ανθρωπιστικά στοιχεία.
Αυτή όμως η θετική διάσταση έρχεται σε διαρκή σύγκρουση με τον μεγάλο φόβο που τους προκαλεί η σκέψη για εναντίωση στο σύστημα δηλαδή για εναντίωση στις αιτίες  όλων των  βασικών ανθρώπινων δυστυχιών κοινωνικής προέλευσης.
Από τούτη τη σύγκρουση βγαίνει τελικά νικητής  το ολιγαρχικό σύστημα. Ο μεγάλος φόβος παραλύει το καλοπροαίρετο άτομο είτε έχει συνείδηση αυτής της εσωτερικής του σύγκρουσης είτε όχι.

Όμως ο ηττημένος θέλει κάτι να κάνει που να είναι θετικό για την κοινωνίαΔιαλέγει λοιπόν μια συμπεριφορά ή αλλιώς κάποια είδη κοινωνικής προσφοράς, όπου όπως πιστεύει, δεν θα προκαλέσει την αντίδραση - οργή του συστήματος και έτσι δεν θα υποστεί τα αντίποινα του.
Ποιες μπορεί να είναι αυτές οι δραστηριότητες;
Σε ακτιβιστικό επίπεδο μπορεί να είναι η ενασχόληση με την οικολογία εντός των πλαισίων του συστήματος, με την βοήθεια ανήμπορων συνανθρώπων του, με τη διεκδίκηση της άρσης συγκεκριμένων αντιλαϊκών μέτρων,  και γενικά με διάφορα άλλα θέματα για τα οποία το σύστημα επιτρέπει την ενασχόληση των υπηκόων του ή τουλάχιστον δεν την καταδιώκει έμπρακτα.
Σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο θα διαλέξει κόμματα όπως ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ ή άλλο συστημικό, ρεφορμιστικό κόμμα έτσι ώστε ταυτόχρονα να ελπίζει ότι ίσως μπορεί να γίνει και κάτι θετικό. Μπορεί, σε επίπεδο κεντρικών πολιτικών διεκδικήσεων,  να προωθεί πχ «θετικές» συνταγματικές αλλαγές ή δημοψηφίσματα, κλπ ή οτιδήποτε άλλο που δεν αμφισβητεί όμως την ύπαρξη της ολιγαρχίας στην εξουσία και που φυσικά τελικά δεν θα είναι πρακτικά θετικό.
Ποτέ και πουθενά δεν θα προωθήσει την αφαίρεση της εξουσίας από τα χέρια των λίγων δηλαδή την αφαίρεση της ένοπλης εκτελεστικής (πρωτίστως), της νομοθετικής και της δικαστικής εξουσίας από την ολιγαρχία,
 γιατί ξέρουν ότι  κάτι τέτοιο σημαίνει απειλή κατά της ύπαρξης του ολιγαρχικού συστήματος και σαν συνέπεια αυτού,  σημαίνει σύγκρουση με την ουσία του.
Αγνοούν «επιδεικτικά» το σημαντικότερο από όλα τα θέματα. Δηλαδή την κατοχή της ένοπλης εκτελεστικής.
Αφήνουν να εννοηθεί, είτε το λένε ευθέως είτε όχι, ότι οι θετικές αλλαγές στην κοινωνία μπορούν να επιτευχθούν και ας ανήκει η ένοπλη εκτελεστική στους εγκληματίες ολιγαρχικούς!!!! Διαπράττουν έτσι την χειρότερη προσβολή στην ανθρώπινη νοημοσύνη.
 Λένε ότι: «Μπορεί να παραμείνει η ένοπλη εκτελεστική στα χέρια εκείνων που την έχουν σήμερα. Αν αύριο η πλειοψηφία του λαού μπορεί  να αποφασίζει για κάποια πράγματα, τότε η ένοπλη εκτελεστική θα υπακούει στις εντολές του λαού»!!!
Δηλαδή ισχυρίζονται ότι υπάρχει περίπτωση η ολιγαρχία, όταν δεν θα μπορεί να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά της, να μην κάνει χρήση των όπλων που κατέχει εναντίον του λαού και ότι ο ένοπλος ολιγαρχικός μηχανισμός της αποτελείται από αγγελούδια που ανυπομονούν να εκτελούν εντολές της πλειοψηφίας του λαού.!!!
Είναι δηλαδή και ανιστόρητοι (χιλιάδες παραδείγματα) και επικίνδυνα κρανιόκενοι.
Προσπερνούν την πραγματικότητα που βοά. Ξεπερνούν ότι η θέληση της πλειοψηφίας του λαού αντιτίθεται  σχεδόν σε κάθε καθημερινό «νόμο» του συστήματος  και ότι οι ολιγαρχικοί,  χάρη στην κατοχή της ένοπλης εκτελεστικής, μπορούν και επιβάλλουν αυτούς τους «νόμους» στην κοινωνία.
(Σε αυτό γιατί δεν αντιδρά η ένοπλη εκτελεστική υπέρ του λαού;)


                           Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΠΟΙΗΣΗ  «ΤΟΥ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ ΦΑ-Σ»
                                           Ο  ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΟΣ ΦΙΛΕΙΡ
HΝΙΣΜΟΣ
Τα άτομα που διακατέχονται από το «σύνδρομο ΦΑ-Σ», για να δικαιολογήσουν πρωτίστως στους εαυτούς τους  και κατόπιν στους άλλους,  την τελική και ντε φάκτο αντικοινωνική τους στάση που υπαγορεύεται από συγκεκριμένη δειλία, καταφεύγουν σε διάφορα «επιχειρήματα».
Μπορεί να ξεκινάνε ισχυριζόμενοι ότι η συντριβή της ολιγαρχίας και η εγκαθίδρυση της εξουσίας του λαού είναι κάτι το ανέφικτο και να φθάνουν μέχρι την (δήθεν) υποστήριξη ενός απόλυτου και ανύπαρκτου φιλειρηνισμού.
Σε τούτη τη σχετική διαδικασία αντιπαράθεσης επιχειρημάτων, όταν εξανεμιστούν τα επιχειρήματά τους που εκφράζουν το μερικό ή το συνολικό ανέφικτο για την εξουσία των λαών (γιατί είναι εφικτή σήμερα η δημιουργία ενός κινήματος με κατάλληλο μέγεθος που θα λειτουργεί σαν αντίπαλο δέος στο σύστημα )  ή και των άλλων επιχειρημάτων που θέλουν να «διυλίζουν τον κώνωπα», καταφεύγουν τελικά στην υποκρισία της υποστήριξης ενός απόλυτου φιλειρηνισμού. (Από ψυχολογικής άποψης ο «φιλειρηνισμός τους» έρχεται είτε συνειδητά είτε υποσυνείδητα ή ασυνείδητα πιο κοντά στο κεντρικό ζητούμενο γι αυτούς που είναι η φοβία τους)
Σου λένε λοιπόν ότι  «σε μια επανάσταση θα υπάρχουν ανθρώπινα θύματα και ότι αυτό είναι αντίθετο των προσωπικών  μας αξιών» ή «αν προσπαθήσουμε να πάρουμε την ένοπλη εκτελεστική από τους ολιγαρχικούς, τότε αυτοί θα αντιδράσουν βίαια και έτσι θα έχουμε ανθρώπινα θύματα. Άρα μόνο ειρηνικά, με διαρκείς μεταρρυθμίσεις μπορούμε να προχωράμε προς την κατεύθυνση μιας καλύτερης κοινωνίας.  Γι αυτό την προοπτική της επαναστατικής αλλαγής την καταργούμε εντελώς από το πρόταγμά μας».

Εδώ τα ρεφορμιστικά αντικοινωνικά υποκείμενα πέφτουν σε δεκάδες αντιφάσεις και η υποκρισία τους φθάνει στα ουράνια.
Ενώ προηγουμένως μας λένε ότι δεν χρειάζεται η ένοπλη εκτελεστική εξουσία να περάσει στα χέρια του λαού γιατί η υπάρχουσα ολιγαρχική ένοπλη εκτελεστική θα σέβεται τις αποφάσεις της πλειοψηφίας του λαού (αγγελούδια), τώρα μας λένε ότι αν ο λαός (πλειοψηφία) θα προσπαθήσει  να πάρει την ένοπλη εκτελεστική, τότε αυτοί θα αντιδράσουν και θα έχουμε θύματα. Τώρα δηλαδή οι ολιγαρχικοί δεν θα σέβονται πια τη θέληση της πλειοψηφίας!!!
Παρουσιάζονται λοιπόν υποκριτικά σαν μέγιστοι ανθρωπιστές που αγωνίζονται ώστε να μην υπάρχει ΟΥΤΕ ΕΝΑ ανθρώπινο θύμα γιατί πιστεύουν δήθεν ότι και η κάθε ξεχωριστή ανθρώπινη ζωή έχει τεράστια αξία. (Που όντως έχει, όπως έχει και η ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων, την οποία όπως θα δούμε την παραβλέπουν.)
Όμως στρουθοκαμηλίζουν εσκεμμένα απέναντι στην σκληρή πραγματικότητα.
Δεν βάζουν στη ζυγαριά τα υπαρκτά δεδομένα. Δεν θα βάλουν στο ένα μέρος της ζυγαριάς τους ωκεανούς ανθρώπινου αίματος που έχει ήδη χυθεί με τους πολέμους, με τις ολιγαρχικές αυτές ακραίες αντιπαλότητες. Δεν θα βάλουν στο ίδιο μέρος της ζυγαριάς τις εκατομμύρια ανθρώπινες ζωές που χάθηκαν εξ αιτίας μεγάλης φτώχειας, πείνας, έλλειψης ιατρικής περίθαλψης κοκ. Και ούτε θα βάλουν στο ίδιο μέρος της ζυγαριάς τα πολύ περισσότερα εκατομμύρια, σημερινά και αυριανά θύματα της ολιγαρχίας,  που θα υπάρξουν σίγουρα,  μετά από νέους ιμπεριαλιστικούς και ταξικούς πολέμους.
Και ο στρουθοκαμηλισμός τους φτάνει ως το σημείο να μη θέλουν να κάνουν ούτε και έναν πολύ απλό λογαριασμό.
Δέκα πέντε περίπου εκατομμύρια  ΠΑΙΔΙΑ, (οι άνθρωποι πριν την εφηβεία τους) πεθαίνουν κάθε χρόνο από πείνα, έλλειψη φθηνών φαρμάκων , από δουλεία κοκ.
ΔΕΚΑ ΠΕΝΤΕ ΕΚΕΤΟΜΜΥΡΙΑ (μόνο) ΠΑΙΔΙΑ, ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ!!!
Τώρα αν πάρουν ΟΛΕΣ τις μεγάλες λαϊκές επαναστάσεις των τελευταίων αιώνων  και αθροίσουν τα θύματα,  που μας αναφέρουν οι ιστορικές πηγές, θα δουν ότι αυτά δεν είναι παρά  ένα πολύ μικρό ποσοστό σε σχέση με τα παιδιά θύματα του ολιγαρχικού συστήματος μέσα σε ένα ΜΟΝΟ χρόνο.
Τι σύγκριση να κάνει κανείς!!! Τι αποτέλεσμα να βγάλει αν προσθέσει ΟΛΑ τα θύματα του ολιγαρχικού συστήματος (όχι μόνο παιδιά) τον τελευταίο, ας πούμε, αιώνα; Πόσα δισεκατομμύρια ανθρώπινες ψυχές, μάτωσε, πόνεσε και  ξεπάστρεψε  το «σατανικό» αυτό σύστημα των διεστραμμένων υπάρξεων; (Και πόσα περισσότερα προμηνύονται για το κοντινό και για το μακρινό μέλλον όσο είναι ζωντανή η ολιγαρχία;)
Όντως η κάθε κοινωνική επανάσταση έχει και τα θύματά της. Η χειρότερη σε θύματα επανάσταση ήταν και θα είναι μια απλή  «παρανυχίδα»,  σε σχέση με τα θύματα που προκαλούσε ή και θα συνεχίζει να προκαλεί το ολιγαρχικό σύστημα. Τεράστια η διαφορά.
Υπήρχαν όμως στην ιστορία και κάποιες «βελούδινες» ή λιγότερο αιματηρές επαναστάσεις. Αυτές γίνονται όταν το μέγεθος και η αποφασιστικότητα του λαού να ανατρέψει τους τυράννους του είναι τέτοια ώστε να παραλύει κάθε δυνατότητα αντίδρασης του συστήματος, αφού τα βασικά στηρίγματα του  περνούν στην πλευρά των λαών.
Αυτός ο φιλειρηνισμός των ηγετών των ρεφορμιστών είναι απόλυτα υποκριτικός. Στην ουσία δεν τους νοιάζει καθόλου καμιά ανθρώπινη ζωή. Το μόνο που τους νοιάζει είναι η προσωπική τους ανάδειξη, τα προσωπικά τους υλικά ή ψυχολογικά συμφέροντα, ο εαυτούλης τους. Οι ίδιοι είναι από τις μέγιστες εγκληματικές, αντικοινωνικές υπάρξεις. Απλά πουλάνε σάπιες ελπίδες σε ένα κάποιο άλλο ολιγαρχικό μαγαζί.

Δυστυχώς κάποιοι καλοπροαίρετοι ακόλουθοί τους θα βρουν στα ιδεολογήματά τους μια καλή δικαιολογία την οποία αποζητά η φοβισμένη τους ύπαρξη.
Κάποιοι καλοπροαίρετοι θα τους ακολουθούν από φόβο, άλλοι από άγνοια των βασικών νόμων της κοινωνικής κίνησης ενώ μερικοί  και για τους δύο λόγους ταυτόχρονα.
Έτσι όμως κόβουν το κλαδί πάνω στο οποίο κάθονται οι ίδιοι και ταυτόχρονα προκαλούν μεγάλο κακό στο λαό αφού χτυπούν τη μεγέθυνση του ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ ΔΕΟΥΣ που είναι εκ των ων ουκ άνευ για την απελευθέρωση των λαών.


 Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΚΑΤΆΛΛΗΛΟΥ ΚΙΜΗΜΑΤΟΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ ΔΕΟΥΣ ΕΊΝΑΙ ΕΦΙΚΤΗ.

ΓΙΑ ΤΗ ΔΟΜΗΣΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ ΔΕΟΥΣ
               «Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ ΔΕΟΥΣ»

                               (ΚΑΙ Η ΑΠΑΤΗ ΤΩΝ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ)

          Σε τούτο το κείμενο θα αναφέρουμε περιεκτικά, περιληπτικά και πολύ σύντομα για το τι είναι το αντίπαλο δέος και για την απόλυτη ανάγκη να αντιτάσσεται από τους λαούς ένα το αντίπαλο δέος σαν απειλή κατά της ύπαρξης του ολιγαρχικού συστήματος.


Ερωτήσεις:
Γιατί τα τελευταία 25 χρόνια, παρά τις τεράστιες κινητοποιήσεις των εργαζόμενων  του λαού μας και όλων των λαών του κόσμου για την διεκδίκηση διάφορων αιτημάτων όχι μόνο δεν επέφεραν (συνολικά) θετικά αποτελέσματα για τους λαούς αλλά αντίθετα είχαμε μια σταδιακή χειροτέρευση;
Γιατί την ίδια κατάληξη είχε και η ψήφος  των λαών, μέσα στα πλαίσια του ολιγαρχικού κοινοβουλευτισμού, προς διάφορα «προοδευτικά», «αριστερά» ή και πολύ «ριζοσπαστικά κόμματα»; Γιατί αυτά τα κόμματα, ακόμα και όταν πήραν την κυβέρνηση αποδείχθηκαν ότι ήταν ίδια με τα άλλα και σε μερικές περιπτώσεις ήταν και χειρότερα;
Γιατί οι ολιγαρχικές εκλογές έχουν αποδειχθεί ιστορικά ότι είναι μια τεράστια απάτη σε βάρος των λαών ή αλλιώς ότι ήταν και είναι η μεγαλύτερη εξαπάτηση των λαών στην ιστορία;
Γιατί η παγκόσμια και η ντόπια πολιτική και οικονομική ολιγαρχία δεν υποχώρησε σχεδόν σε τίποτα
;

Από την άλλη, γιατί κατά τον 19ο αιώνα και κυρίως τον 20ο, οι κινητοποιήσεις των λαών επέφεραν αρκετά θετικά αποτελέσματα και ενίοτε επέφεραν κάποιες μεγάλες κατακτήσεις (πχ 8ωρο, ασφάλιση, κοκ);
Τότε οι ολιγαρχικοί ήταν καλοί και υποχωρούσαν ενώ τώρα έγιναν ξαφνικά κακοί; Όχι βέβαια. Από πάντα ήταν ίδιοι επί της ουσίας.
Και αν πάμε πιο πίσω, γιατί κατά τον μεσαίωνα οι λαοί είχαν επίσης μηδαμινές κατακτήσεις ή τις περισσότερες φορές είχαν μια διαρκή επιδείνωση του επιπέδου της διαβίωσής τους;

Απαντήσεις:
Ξεκινώντας από το τέλος να πούμε ότι την περίοδο του μεσαίωνα δεν υπήρχε μια ιδεολογία, ένα πολιτικό σχέδιο για ανατροπή του τότε υπάρχοντος ολιγαρχικού πολιτικοοικονομικού συστήματος. Δεν υπήρχε κανένα τέτοιο σχέδιο που να λειτουργούσε σαν μεγάλη απειλή για την ύπαρξη του συστήματος. Δεν υπήρχε ένα τέτοιο σχέδιο που να λειτουργεί «υπόγεια» μέσα στην κοινωνία και έτσι στην περίπτωση που οι ολιγαρχικοί ήθελαν «να παρατραβήξουν το σχοινί», αυτό να τους προκαλούσε  φόβο. Το φόβο μήπως οι λαοί θα προσανατολιστούν και θα οργανωθούν στη βάση αυτού του σχεδίου και έτσι να συντρίψουν ενδεχομένως την ύπαρξη των ολιγαρχικών. Δεν υπήρχε μια τέτοια απειλή και έτσι οι ολιγαρχικοί αλώνιζαν. (Το πολύ πολύ οι λαοί, αν ήταν δυσαρεστημένοι να πήγαιναν  πίσω από κάποιον άλλο αυτοκράτορα ο οποίος με τη σειρά του θα τους περιέπαιζε όπως ο προηγούμενος.)

Όμως γύρω στα μέσα του 19ου αιώνα τα πράγματα αρχίζουν να γίνονται διαφορετικά. Μια ιδεολογία και ένα πολιτικό σχέδιο σκοπεύει στην ανατροπή και την εξαφάνιση του ολιγαρχικού, του ταξικού συστήματος. Είναι η κομμουνιστική ιδεολογία. Η απειλή για το σύστημα διαμορφώνεται (από τον Μαρξ) σε πολύ υψηλά θεωρητικά επίπεδα.
Το 1871 οι εργαζόμενοι του Παρισιού καταλαμβάνουν την εξουσία για 72 μέρες. Ηττήθηκαν τελικά. Όμως ο φόβος είχε πια φωλιάσει για τα καλά μέσα στο παγκόσμιο σύστημα της ολιγαρχίας.
 Το 1886 γίνονται απεργίες στην Αμερική. (600.000 εργάτες). Σχετικά λίγοι. Σχετικά πολύ λίγοι  ήταν και οι οργανωμένοι πίσω από συλλογικότητες με αταξικό πρόταγμα (κομμουνιστές, αναρχικοί κλπ).
Όμως  εδώ, στο προτασσόμενο δέος της ολιγαρχίας αντιτασσόταν πια από τους εργαζόμενους το αντίπαλο δέος, αντιτασσόταν η λαϊκή απειλή (έστω και περισσότερο θεωρητικά παρά κινηματικά).
Έτσι μετά από αιματηρές συγκρούσεις (ματωμένη πρωτομαγιά) οι ολιγαρχικοί, μετά από λίγο καιρό, έκαναν μια τεράστια υποχώρηση. Αναγκάστηκαν να παραχωρήσουν το δικαίωμα της οχτάωρης εργασίας για τους εργαζόμενους.
Οι λίγοι, με τον «υπόγειο» αγώνα τους, τους εξανάγκασαν να υποχωρήσουν και όχι επειδή κάποιο κόμμα είχε ανεβασμένα ποσοστά!!!
Ήταν η μεγαλύτερη κατάκτηση που είχε γίνει ποτέ μέσα στα ιστορικά πλαίσια των ταξικών κοινωνιών.
Και όμως. Αρκούσαν οι λίγοι οργανωμένοι, σε συνδυασμό με το πρόταγμα – σχέδιο για μια άλλη κοινωνία για να τους οδηγήσει στην κατάκτηση του 8ωρου. Η πρόταση για εγκαθίδρυση μιας νέας κοινωνίας (σε κάποιο σημείο του κοντινού ή μακρινού μέλλοντος) όπου θα έσβηνε εντελώς την παλιά, οδήγησε την τότε ολιγαρχία να δεχθεί τα αιτήματα των εργατών,. Τα δέχθηκε για να τους κατευνάσει και να αποφευχθεί έτσι το ενδεχόμενο να ακολουθήσουν περισσότεροι εργάτες την επαναστατική ιδεολογία.
«Ο φόβος φυλάει τα έρμα».

Μετά, το 1917 έγινε η Οκτωβριανή επανάσταση. Οι μπολσεβίκοι με ηγέτη τον Λένιν είχαν την ΠΡΟΘΕΣΗ να προχωρήσουν προς μια αταξική κοινωνία (με αντίθετο όμως σχέδιο από εκείνο του Μαρξ για το πολιτικό σύστημα το σχετικό με την κοινωνία που θα έπρεπε να φτιαχτεί μετά την νίκη της επανάστασης, με αντίθετο σχέδιο από εκείνο της παρισινής κομμούνας του 1871.).
Η νίκη αυτή δυνάμωσε το φόβο της παγκόσμιας οικονομικοπολιτικής ολιγαρχίας. Το αντίπαλο δέος μεγεθύνθηκε πολύ.Οι ολιγαρχικοί μέσα σε κάθε χώρα του υπόλοιπου κόσμου έκαναν τα πάντα για να μην αφήσουν τους εργαζόμενους να ακολουθήσουν το παράδειγμα της ΣΕ. Έτσι μπροστά σε διάφορα αιτήματα των εργαζομένων υποχωρούσαν ευκολότερα. Ακόμα και στρατιωτικά ολιγαρχικά καθεστώτα έκαναν παραχωρήσεις στους εργαζόμενους για να αποφύγουν μια μελλοντική εξαφάνιση του συστήματος.
Πχ ο φασίστας Μεταξάς το 1936 φοβούμενος τα «υπόγεια»  ρεύματα της εποχής, για μια αταξική κοινωνία, φοβούμενος την επέκταση του «μπολσεβικισμού», αναγκάστηκε να προχωρήσει στην υλοποίηση  (παλαιότερου) νόμου για την κοινωνική ασφάλιση (ΙΚΑ).
 Η «αόρατη» απειλή τον εξανάγκασε και όχι επειδή κάποιο κόμμα είχε ανεβασμένα ποσοστά. (Τα είχε καταργήσει άλλωστε.)

Και αν πάμε μετά τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο θα δούμε ότι το σχέδιο Μάρσαλ δηλαδή η πολύ μεγάλη χρηματοδότηση από τις ΗΠΑ για ανάπτυξη των ευρωπαϊκών χωρών που συνόρευαν με τις «κομμουνιστικές» χώρες, έγινε αποκλειστικά για να αποφευχθεί η επέκταση του κομμουνιστικού κινδύνου. Έτσι δημιουργήθηκε η δυνατότητα να ανέλθει το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων σε αυτές τις χώρες. Ειδική προσοχή έδωσαν στις Σκανδιναβικές χώρες. Με το σχέδιο αυτό προσπάθησαν να ανεβάσουν πολύ το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων τους για να λειτουργήσει σαν ανάχωμα στην επέκταση του "κομμουνισμού".
Για να μη μακρηγορούμε, μπορούμε να πούμε ότι οποιαδήποτε μικρή ή μεγάλη κατάκτηση των εργαζομένων σε παγκόσμιο επίπεδο γινόταν όχι  εξ αιτίας της καλής προαίρεσης των ολιγαρχικών αλλά εξ αιτίας του εξανακασμού τους, εξ αιτίας του φόβου τους από μια μεγάλη αντίπαλη απειλή η οποία κατευθυνόταν κατά της ύπαρξής τους. Από τον πιθανό φόβο του θανάτου του συστήματος και όχι εξ αιτίας κάποιων καλών ολιγαρχικών.

(Φυσικά οι ολιγαρχικοί αρνούνται αυτή την πραγματικότητα παρόλο που την γνωρίζουν πολύ καλά. Δεν ήθελαν και δεν θέλουν ετούτη η αλήθεια να μπει στη συνείδηση των υπηκόων για τους προφανείς λόγους.)

«Πόλεμος πατήρ πάντων» έλεγε ο Ηράκλειτος. «Η βία είναι η μαμή της ιστορίας» έλεγε ο Μαρξ ή «η ταξική πάλη» κλπ.
Από το επίπεδο των μεγεθών του δέους και του αντίπαλου δέους, από το συσχετισμό αυτών των αντίπαλων δυνάμεων (μέσα στα ταξικά - ολιγαρχικά συστήματα) εξαρτώνται οι κατακτήσεις  ή οι απώλειες των λαών.
ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΔΩΡΙΖΕΤΑΙ. ΟΛΑ ΚΑΤΑΚΤΙΟΥΝΤΑΙ!!!

         Η Αρχή του αντίπαλου δέους λέει: « Το μέγεθος των λαϊκών κατακτήσεων ή  των λαϊκών απωλειών στο παρόν, εξαρτάται από το μέγεθος της απειλής που αντιτάσσουν οι λαοί απέναντι στην ΥΠΑΡΞΗ της παγκόσμιας και τοπικής ολιγαρχίας».Μετά το 1990 και μέχρι σήμερα ζούμε μέσα σε πλαίσια ΣΧΕΔΟΝ ανυπαρξίας αντίπαλου δέους. Μετά τη πτώση του λενινιστικού μοντέλου έμεινε σχεδόν μόνο του το δέος και κυριαρχεί. Αλωνίζει άφοβα και κατασπαράσσει την ανθρωπότητα. Από αυτή την άποψη βρισκόμαστε σε ένα νέο μεσαίωνα. Οι κατακτήσεις των εργαζομένων του τελευταίου 1,5 αιώνα παίρνονται πίσω η μια μετά την άλλη και η ανθρωπότητα οδηγείται στην εξαθλίωση. Το οχτάωρο έχει καταργηθεί ήδη στις περισσότερες χώρες και τα ασφαλιστικά δικαιώματα όλο και περικόπτονται. Ακόμα, δεκάδες άλλες κατακτήσεις έχουν ήδη εξαφανιστεί. ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΕΝΟΣ ΝΕΟΥ ΜΕΣΑΙΩΝΑ ΓΙΑΤΙ ΛΕΙΠΕΙ ΤΟ ΚΑΤΑΛΛΗΛΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ ΔΕΟΥΣ.

Το λενινιστικό μοντέλο, σαν πρόταγμα για μια άλλη κοινωνία έκανε τα τελευταία βήματα του κύκλου του το 1990.
Αποδείχθηκε ιστορικά ότι η πρόθεσή του δεν συμβάδιζε με το σχέδιό του και αυτό δεν συμβάδιζε με τις απαιτήσεις της ιστορικής  πραγματικότητας. Η σχεδόν απόλυτη διαφορετικότητά του από το Μαρξικό πρόταγμα οδήγησε τα κινήματα σε μια τεράστια ήττα. (Το γιατί και το πως σε άλλα κείμενα) 
ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΑΡΧΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ ΓΙΑ ΚΆΘΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗ, Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΟΥ ΣΤΗ ΜΕΓΕΘΥΝΣΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ ΔΕΟΥΣ, Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΟΥ ΣΤΗ ΜΕΓΕΘΥΝΣΗ ΤΗΣ ΑΠΕΙΛΗΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ, Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΣΕ ΤΟΠΙΚΟ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΕΠΙΠΕΔΟ.Η ύπαρξη του αντίπαλου δέους έχει διπλό σκοπό.
Ο πρώτος και κυριότερος σκοπός είναι αυτός του να απελευθερώσει  μια
 μέρα τους λαούς από τη σκλαβιά της πολιτικής και οικονομικής ολιγαρχίας. Να τους απελευθερώσει  σε κάποιο χρονικό σημείο του μέλλοντος (κοντινού ή μακρύτερου) ανάλογα με τις συνθήκες.
Να τους απελευθερώσει από τα χιλιάδες δεινά που υφίστανται εξ αιτίας της ολιγαρχικής εξουσίας.
Ο δεύτερος σκοπός είναι η κατάκτηση από τους λαούς κάποιων δικαιωμάτων στο σήμερα. Η κατάκτηση κάποιων ανακουφίσεων στο σήμερα και κατά τη διάρκεια της πορείας του αγώνα μέχρι την τελική νίκη.ΜΟΝΟ η πρόταση για μια ΑΠΟΛΥΤΑ διαφορετική οργάνωση της κοινωνίας στο ΑΥΡΙΟ,  μπορεί να ΕΞΑΝΑΓΚΑΖΕΙ την ολιγαρχία να υποχωρεί σε λαϊκά αιτήματα του ΣΗΜΕΡΑ. (Και φυσικά είναι απαραίτητο ένα κίνημα που θα προωθεί αυτή την πρόταση.)ΜΟΝΟ έτσι μπορεί να υπάρξει κάποια ανάσα για τους λαούς στο παρόν.
Διαφορετικά οι όποιοι λαϊκοί αγώνες, οι όποιες κινητοποιήσεις , αν δεν συνοδεύονται από την πρόταση για μια νέα εντελώς διαφορετική οργάνωση της κοινωνίας δεν θα έχουν τα προσδωκόμενα αποτελέσματα. Επίσης όποιες  και να είναι οι κομματικές επιλογές των λαών μέσα στα πλαίσια του συστήματος του ολιγαρχικού κοινοβουλευτισμού, θα αποδεικνύονται διαρκώς αυταπάτες που καλλιεργούνται έντεχνα από τους απατεώνες του συστήματος της κοινοβουλευτικής ολιγαρχικής δικτατορίας.
Τέτοιες στάσεις είτε δεν θα επιφέρουν  απολύτως κανένα θετικό αποτέλεσμα για τους λαούς ή αν σε εξαιρετικές περιπτώσεις οι ολιγαρχικοί υποχωρούν σε κάτι (λόγω αντιθέσεων που θα έχουν μεταξύ τους), οι λίγες αυτές κατακτήσεις θα είναι σχετικά πολύ μικρής διάρκειας.
(Αν κανείς περιμένει να υπάρχουν σημαντικές λαϊκές κατακτήσεις δια μέσου ακτιβισμού που δεν συνδυάζεται άμεσα με το πρόταγμα απειλή, όπως πχ «όχι στη μείωση των συντάξεων – ΟΕΝΔΕΛ» ή δια μέσου της ενίσχυσης κάποιων κομμάτων που συμμετέχουν στο παιχνίδι της κοινοβουλευτικής ολιγαρχικής δικτατορίας και των εκλογών της – απάτη,  είναι σαν να περιμένει να αφήσει μια πέτρα από τα χέρια του και αυτή να κατευθυνθεί προς τον ουρανό.)
 



                                               
Β
          ΠΟΙΑ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΒΑΣΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΕΙΛΗΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΣΑΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΔΕΟΣ;Θα αναφερθούμε σε αυτά περιληπτικά και τροχιοδεικτικά.

1
ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ - ΟΥΣΙΑΣ ΤΗΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΑΣ.
Η ιδεολογία, η πρόταση – σχέδιο για μια νέα κοινωνία θα πρέπει να οδηγεί απαραίτητα  στην πλήρη συντριβή του υπάρχοντος ολιγαρχικού συστήματος και κάθε άλλου πιθανού ολιγαρχικού συστήματος σε παγκόσμιο και τοπικό επίπεδο. (Και φυσικά οργάνωση του κινήματος σε παγκόσμιο και τοπικό επίπεδο).
Και αφού σήμερα οι λίγοι καθορίζουν πλήρως τη ζωή των πολλών, η πρόταση του αντίπαλου δέους μπορεί να είναι ΜΟΝΟ εκείνη κατά την οποία οι πολλοί καθορίζουν τη ζωή των κοινωνιών.
Πρώτα λοιπόν είναι η ύπαρξη ενός κατάλληλου σχεδίου, μιας κατάλληλης θεωρίας που να στοχεύει στη θανάτωση του ολιγαρχικού συστήματος.
Στρατηγικά, το πρόταγμα δεν θα πρέπει, σε καμία περίπτωση, να  επιδιώκει «καλυτερεύσεις» ή κάποιες αλλαγές (μεταρρυθμίσεις) μέσα στα πλαίσια του συστήματος  (ηλίθιος ρεφορμισμός) - γιατί αυτές οι αλλαγές είναι ΑΠΟΛΥΤΑ αδύνατες χωρίς τη διαρκή ύπαρξη του αντίπαλου δέους -. Να μην επιδιώκει να «γρατσουνίσει», να μικροτραυματίσει ή να προκαλέσει κάποια προσωρινή δυσλειτουργία στο σύστημα (χωρίς να την συνοδεύει με την πρόταση για μια πλήρως αντιολιγαρχική κοινωνία) γιατί το σύστημα δεν τα φοβάται αυτά, μπορεί να τα αφομοιώνει  και δυστυχώς « γελάει πάντα τελευταίο». 
Θα πρέπει να επιδιώκει την ολοκληρωτική εξαφάνιση της ουσίας του συστήματος και αυτή την επιδίωξη – πρόταγμα να την προβάλει και να τη διεκδικεί ταυτόχρονα με την κάθε καθημερινή συγκεκριμένη διεκδίκηση (πχ «διαγραφή του χρέους-ΟΕΝΔΕΛ» δηλαδή διαγραφή του χρέους και Όλη η Ένοπλη, η Νομοθετική και η Δικαστική Εξουσία στους Λαούς.)(Ένα παράδειγμα με μη αποτελεσματικές και με αποτελεσματικές απειλές:
Κάποιος βαδίζει νύχτα σε ένα δρόμο με τα παιδιά του. Ξαφνικά πετάγεται μπροστά του ένας πολύ αδύνατος κλέφτης και του λέει:
α. «Είμαι κλέφτης. Ξέρω ότι το πορτοφόλι σου έχει πολλά λεφτά. Σε παρακαλώ να μου το δώσεις». (παράκληση)
β. «Είμαι κλέφτης. Δώσε μου το πορτοφόλι σου διαφορετικά θα σας πετάξω αυτό το δοχείο με το λάδι και θα σας λερώσω». (μικρές βλάβες)
γ. Τραβάει ένα πιστόλι από την τσέπη του και λέει: « Δώσε μου το πορτοφόλι σου, διαφορετικά θα σκοτώσω τα παιδιά σου και εσένα».
Ποιά απειλή από τις τρεις θα είναι η πιο αποτελεσματική; Φυσικά η απειλή επί της  ύπαρξης και σε αυτή μόνο θα υποχωρήσει ο απειλούμενος.)

2. 
ΝΑ ΔΙΑΦΑΙΝΕΤΑΙ ΛΟΓΙΚΑ ΟΤΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ – ΑΠΕΙΛΗΣ  ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ, ΤΟ ΟΦΕΛΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΣΥΓΚΡΙΤΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΟ ΟΦΕΛΟΣ ΟΠΟΙΟΥΔΗΠΟΤΕ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ.Εδώ χρειάζονται επιστημονικά επιχειρήματα αλλά εκλαϊκευμένα (στην απλή κατανοητή γλώσσα του λαού) ώστε να κατακτάται με σχετική ευκολία η ιδεολογική συντριπτική υπεροχή του προτάγματος. Σχέδιο που να απαντά επιστημονικά ακόμα και σε «λεπτομέρειες» στον ιδεολογικό πόλεμο εναντίον της ολιγαρχίας. Να απαντά σε ΟΛΕΣ τις πτυχές του θέματος.
Το πρόταγμα λοιπόν να είναι επιστημονικά δομημένο αλλά και εκλαϊκευμένο   ώστε κάτω από συγκεκριμένες προϋποθέσεις να ανοίγει τη δυνατότητα να υιοθετηθεί από την πλειοψηφία του κάθε λαού.

 
3. ΝΑ ΔΙΑΦΑΙΝΕΤΑΙ ΟΤΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ (ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΤΥΧΕΣ ΤΟΥ)  ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΣ ΔΥΝΑΤΗ.

Ετούτο σημαίνει ότι ο σκοπός για μια άλλη κοινωνία όπου η εξουσία, η πολιτική κυριαρχία θα ανήκει στους λαούς, καθώς και οι προϋποθέσεις για την πραγματοποίησή του, θα είναι μέσα στις δυνατότητες του ανθρώπου και ότι οι μόνοι μεταβλητοί παράγοντες θα είναι ο χρόνος και η ανθρώπινη προσπάθεια.
 Πχ. Κάποιος βρίσκεται στην Αθήνα και θα ήθελε να βρεθεί σε 10 λεπτά στον Έβρο. Αυτό είναι αδύνατο στο τώρα,  εξ αιτίας του περιορισμένου χρόνου. Όμως είναι ανθρώπινα δυνατό να μεταβεί εκεί σε κάποιο χρόνο, ανάλογα με τις επιλογές του και την προσπάθειά του.
Θα πρέπει λοιπόν όλες οι προϋποθέσεις είτε αυτές αφορούν το στόχο της συντριβής του υπάρχοντος ολιγαρχικού συστήματος είτε αφορούν τις προϋποθέσεις – θεσμούς για να ανήκει (μετά τη συντριβή) ΟΛΗ η εξουσία στους λαούς, να είναι εφικτές με τα επιστημονικά δεδομένα του σήμερα.
Αν πχ κάποια συλλογικότητα προτείνει η νομοθετική εξουσία να ανήκει στο λαό δια μέσου τοπικών γενικών συνελεύσεων ή δια μέσου δημοψηφισμάτων αυτό είναι  εντελώς ανέφικτο λόγω της πολυθεματικότητας και της πολυπλοκότητας των κοινωνικών θεμάτων του σήμερα. Και η ολιγαρχία μια τέτοια θέση όχι μόνο δεν την παίρνει στα σοβαρά, δεν την παίρνει σαν απειλή αλλά αφού θα γελάσει θα κοιτάξει και να την προωθήσει για να προκαλέσει σύγχυση και διάσπαση στην κοινωνική συνείδηση.  (Κάτι τέτοιο είναι όμως εφικτό σήμερα ΜΟΝΟ δια μέσου των κληρωτών νομοθετικών σωμάτων,  για κάθε ξεχωριστό θέμα – με προδιαγραφές επιστημονικής δημοσκόπησης και με απόλυτα απαραίτητη προϋπόθεση, η ένοπλη εκτελεστική να ανήκει στο λαό-)

4. ΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΕΞΩ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΙΚΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ
ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟΥΣ ΘΕΣΜΟΥΣ. 
Το επαναστατικό κίνημα, για να είναι αντίπαλο δέος στο σύστημα δεν θα πρέπει να συμμετέχει στους κεντρικούς  θεσμούς της ολιγαρχίας (πχ ολιγαρχικό κοινοβούλιο, ολιγαρχικές εκλογές, ολιγαρχική κυβέρνηση κλπ).
Το σύστημα έχει όλους εκείνους τους μηχανισμούς για να ενσωματώνει, να εξουδετερώνει και να αφομοιώνει οποιαδήποτε προοδευτική ή επαναστατική φωνή.
Το κίνημα θα πρέπει να δρα από  έξω και πολεμικά ενάντια στους κεντρικούς ολιγαρχικούς θεσμούς


 Περιληπτικά να πούμε ότι το σχέδιο – θεωρία του αντίπαλου δέους θα πρέπει να περιέχει τα εξής στοιχεία:

1ον 
 Να καταφέρεται κατά της ύπαρξης του ολιγαρχικού συστήματος και να επιδιώκει την απόλυτη συντριβή, την απόλυτη εξαφάνισή του.
2ον  Να γίνεται αντιληπτό, με την απλή λογική (στο λαό και στο ολιγαρχικό σύστημα) ότι η πραγματοποίηση του σχεδίου αυτού στο αύριο, θα αποφέρει ασύγκριτα μεγαλύτερο όφελος για τους λαούς (συγκριτικά με το υπάρχον ολιγαρχικό).
3ον  Να γίνεται αντιληπτό, από τους πάντες, (και ανεξάρτητα αν το ομολογούν ή όχι)  ότι  υλοποίησή του σχεδίου αυτού στο αύριο (με την προϋπόθεση της συντριβής του ολιγαρχικού συστήματος), θα είναι απόλυτα εφικτή και σχετικά εύκολη. (Πχ το να περάσει όλη η νομοθετική και η ένοπλη εκτελεστική στο λαό.)
4ον  Να πείθει όλο και μεγαλύτερο μέρος του λαού (γιατί οι ολιγαρχικοί το ξέρουν καλά) ότι με την κατάλληλη πάλη του μπορεί (εφικτό) να επιφέρει τη συντριβή του υπάρχοντος ολιγαρχικού συστήματος (Οποιαδήποτε μορφή και αν έχει αυτό δηλαδή κοινοβουλευτική ή στρατιωτική. )
5ον Η ανάπτυξη ενός κινήματος (σε τοπικό και διεθνές επίπεδο) με τις πιο πάνω στοχεύσεις, να γίνεται έξω και πολεμικά ενάντια στους κεντρικούς θεσμούς του συστήματος.
Έτσι θα αποφευχθεί όχι μόνο η αφομοίωσή του, από το μηχανισμό αφομοίωσης του συστήματος αλλά και για να επιφέρει κάθετο και καθαρό διαχωρισμό μέσα στην κοινωνική συνείδηση, της ουσίας του νέου πολιτικού προτάγματος από εκείνη του ολιγαρχικού.                                        

                                                   Γ
ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΗΜΕΡΑ Η ΠΡΟΤΑΣΗ – ΣΧΕΔΙΟ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕΙ ΣΑΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΔΕΟΣ;

Ναι υπάρχει. Είναι το πρόταγμα  - σχέδιο για εγκαθίδρυση του ΟΕΝΔΕΛ.
(Όλη η
 Ένοπλη, η Νομοθετική και η Δικαστική Εξουσία στους Λαούς.)
Είναι το ουσιαστικό περιεχόμενο του πολιτικού  συστήματος της Δημοκρατικής Ρεπούμπλικας, δηλαδή της πραγματικής Δημοκρατίας.
Είναι η πρόταση δια μέσου της οποίας, όταν υλοποιηθεί, ΕΞΑΦΑΝΙΖΕΤΑΙ κάθε ολιγαρχική εξουσία επί της κοινωνίας.
Επέρχεται η συντριβή της ουσίας της ύπαρξης του ολιγαρχικού συστήματος.
Είναι Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ που μπορεί να πετύχει το θάνατο των ολιγαρχικών συστημάτων.
Είναι το πολιτικό σύστημα μέσα στο οποίο μπορούν, κατόπιν, να επέλθουν οι ζητούμενες σταδιακές αλλαγές στις παραγωγικές σχέσεις ανάλογα με τη διαμορφωμένη ιστορικά κοινωνική συνείδηση.

Είναι πρόταγμα επιστημονικά δομημένο ΣΧΕΔΟΝ σε όλες τις ζητούμενες πτυχές του.

Πρόταση – σχέδιο αντίπαλου δέους υπάρχει αλλά αντίπαλο δέος με το ζητούμενο ολικό μέγεθος δεν υπάρχει ακόμα. Βρίσκεται στα πρώτα του βήματα.
Τώρα χρειάζεται η  κινηματική μεγέθυνσή τουπαγκόσμια και τοπικά, σε τέτοιο βαθμό ώστε να μπορεί να λειτουργεί πραγματικά σαν αντίπαλο δέος στο παγκόσμιο και τοπικό ολιγαρχικό δέος και τελικά να απελευθερώσει τους λαούς από την ολιγαρχική ύαινα.

(Μερικοί άνθρωποι του λαού πιστεύουν ότι ένα πρόταγμα για μια κοινωνία όπου  όλη η εκτελεστική, η νομοθετική και η δικαστική εξουσία να ανήκει στο λαό, είναι κάτι που αφορά μόνο στο απροσδιόριστο μέλλον, είναι κάτι που δεν τους είναι ωφέλιμο στο παρόν και άρα θα πρέπει να το απορρίψουν.  Νομίζουν (όπως τους λένε οι ρεφορμιστές – μεταρρυθμιστές) ότι θα πρέπει να παλεύουν μόνο για τα άμεσα προβλήματα μήπως και πάρουν καμιά πρόσκαιρη ανάσα και σιγά- σιγά θα βλέπουμε. Τεράστιο και «θανάσιμο» λάθος. Αντίθετα, αυτό είναι το μοναδικό μέσο για να επιτευχθούν κάποιες ανάσες στο σήμερα αφού μόνο δια μέσου μιας τέτοιας απειλής μπορεί να υποχωρεί το ολιγαρχικό σύστημα στο παρόν και να παίρνονται κάποιες ανάσες. Όποιος αγνοεί την αρχή του αντίπαλου δέους είναι σαν εκείνο τον αεροναυπηγό που αγνοεί το νόμο της βαρύτητας.
 Μερικοί άλλοι καλοπροαίρετοι, μέλη ή στελέχη κάποιων επί της ουσίας ολιγαρχικών κομμάτων – ολιγαρχικών γιατί δεν επιδιώκουν να περάσει στα χέρια του λαού όλη η εκτελεστική, η νομοθετική και η δικαστική εξουσία  – τρέφουν την αυταπάτη ότι εάν δυναμώσει το κόμμα τους ή αν πάρει την κυβέρνηση τότε κάποια καλά, έστω και ελάχιστα, θα προκύψουν για το λαό και ας μην υπάρχει πραγματικό αντίπαλο δέος για την παγκόσμια και ντόπια ολιγαρχία.
Η απόλυτη ψευδαίσθηση. Όταν πετύχουν το στόχο για την άνοδο του κόμματός  τους,  θα διαπιστώνουν ότι ΤΕΛΙΚΑ θα επαληθεύεται πάντα όχι το καλύτερο αλλά το χειρότερο σενάριο για το λαό αφού αυτό το σενάριο θα είναι το καλύτερο για τους ολιγαρχικούς.  (Όπως θα δούμε στο μέλλον με τον ΣΥΡΙΖΑ) Και αυτό το σενάριο μπορεί να το επιβάλλει η παγκόσμια ολιγαρχία αφού δεν έχει κάποιο αντίπαλο δέος μπροστά της. Έτσι αύριο, θα νιώθουν προδομένοι από την ηγεσία τους και μετά είτε θα πάνε στα σπίτια τους είτε θα φτιάνουν νέα  κόμματα με ολιγαρχικό πρόταγμα και με ολιγαρχικούς πάλι ηγέτες από τα κομμάτια του αρχικού κόμματος. Θα ψάχνουν ηγέτες που να μην τους προδώσουν όπως οι προηγούμενοι κοκ.
 Όμως πάλι θα τους εμφανιστεί αναπόφευκτα το φαινόμενο της Λερναίας Ύδρας.
Στην πραγματικότητα ναι μεν η προδοσία των ολιγαρχικών ηγετών είναι σχεδόν πάντα αναπόφευκτη αλλά στο βάθος δεν θα βρίσκεται μόνο αυτή.
Στο βάθος θα βρίσκεται η δική τους άγνοια ή αγνόηση για την αξία και το ρόλο του ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ αντίπαλου δέους μέσα στα κοινωνικά δρώμενα. 
ΔΕΝ ΘΑ ΕΧΟΥΝ ΑΝΤΙΛΗΦΘΕΙ ΑΚΟΜΑ ΟΤΙ ΚΑΙ Η ΠΙΟ ΜΙΚΡΗ ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΟΥ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΟΥ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥ ΔΕΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ ΔΕΟΥΣ ΣΕ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΚΑΙ ΤΟΠΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ)
               Σημείωση:
Είπαμε ότι σήμερα όλες οι λαϊκές κινητοποιήσεις είναι σχεδόν απόλυτα αναποτελεσματικές λόγω ανυπαρξίας αντίπαλου δέους. Οι λαοί αγωνίζονται αλλά  «δεν μπορούν πια να πιούν ούτε σταγόνα νερό, οι ολιγαρχικοί δεν παραχωρούν σχεδόν ούτε σταγόνα».
Το ολιγαρχικό σύστημα δεν υποχωρεί σχεδόν σε τίποτα.
Αυτή η διαπίστωση ,  όμως δεν πρέπει επ΄ ουδενί  να οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι θα πρέπει να πάψουν σήμερα να γίνονται λαϊκές διεκδικήσεις και κινητοποιήσεις επειδή είναι αναποτελεσματικές.
Οι κινητοποιήσεις με τα ειδικά αιτήματά τους είναι το «υδρογόνο» και  το πρόταγμa-
               αντίπαλο δέος (ΟΕΝΔΕΛ) είναι το  «οξυγόνο».
Η  ΣΥΝΔΕΣΗ ( από τους κινητοποιημένους πρωτοπόρους και όσο το δυνατόν από περισσότερους) του κάθε επί μέρους αιτήματος  με το πρόταγμα (αντίπαλο δέος) ΟΕΝΔΕΛ, θα προκαλεί τη μεγέθυνση του αντίπαλου δέους και αυτή η ΔΙΑΡΚΗΣ
               ΣΥΝΔΕΣΗ θα αναγκάζει το σύστημα να παραχωρεί  όλο  και περισσότερες ποσότητες νερού στο ΣΗΜΕΡΑ  και  θα ξεδιψούν  έτσι κάποιες φορές οι λαοί.
Πρακτικά η σύνδεση μπορεί να γίνεται  όπως στο εξής παράδειγμα:
Θα έχουμε κινητοποίηση πχ για την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ.
Έτσι στο επί μέρους αίτημα θα πρέπει να προσάπτεται και το ΟΕΝΔΕΛ. Δηλαδή
 «Κατάργηση του ΕΝΦΙΑ και  ΟΕΝΔΕΛ»  ή σε άλλο παράδειγμα « Όχι στις απολύσεις – Όλη η Ένοπλη η Νομοθετική και η Δικαστική Εξουσία στους Λαούς»   ή   « όχι 
στη μείωση των μισθών – ΟΕΝΔΕΛ τώρα» κοκ.

O
ΕΝΔΕΛ –ΕΚΚ
ΟΛΗ Η ΕΝΟΠΛΗ Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟ ΛΑΟ


Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2016

ΟΤΑΝ Η ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΘΕΜΑ ΔΕΝ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΛΑΘΗ;






Να!!! μια ακόμα ολιγαρχική απάτη από το οπλοστάσιο των διεστραμμένων συνειδήσεων.
Ο τρόπος που θέτουν το θέμα, σκοπεύει στο να απαξιώσει τελικά την διεκδίκηση από τους λαούς της εξουσίας τους.
Ενδιάμεσος στόχος τους είναι να οδηγήσουν τη σκέψη των υπηκόων στον εξής συλλογισμό.
 « Όλοι οι άνθρωποι στη ζωή τους λαθεύουν. Και τα άτομα και οι λίγοι και οι πολλοί. Άρα όλα τα συστήματα είναι πάνω κάτω  ίδια». Θέλουν να εξομοιώσουν «την οχιά με το περιστέρι».

                     
                           ΠΩΣ ΚΑΙ ΠΟΥ ΑΚΡΙΒΩΣ ΣΤΗΝΟΥΝ ΤΗ ΝΟΗΤΙΚΗ ΠΑΓΙΔΑ;

Τακτικά, ξεκινούν αμέσως με αντιπερισπασμούς. Βγάζουν από το «κάδρο» της νόησης την καρδιά του θέματος και στη θέση της βάζουν μια τρίχα.
Η καρδιά του θέματος είναι η αποφυγή της ΖΗΜΙΑΣ, η αποφυγή των αρνητικών επιπτώσεων στη ζωή του ανθρώπου σαν μια από τις πιο βασικές έμφυτες τάσεις του.
Το κεντρικό ζητούμενο είναι η αποφυγή κάθε ΖΗΜΙΑΣ  από όποια αιτία και να προέρχεται αυτή και όχι το ΛΑΘΟΣ.  
Το δε λάθος σαν έννοια και σαν πραγματικότητα μπορεί να έχει σημασία στο κατά πόσο μπορεί να προκαλέσει ζημιά ή και όφελος στον άνθρωπο.
(Υπάρχουν και οι περιπτώσεις όπου το λάθος λειτουργεί σαν αιτία για  ένα όφελος πολύ ανώτερο της αρχικής ζημιάς ή δυσαρέσκειας. Πχ λάθη που γίνονται εμπειρία ή βαθύτερη γνώση ή ακόμα τα αποτελέσματά τους να λειτουργούν σαν αιτία για ένα μεγάλο καλό. Σαν αυτό που λέει ο λαός «μου βγήκε τελικά σε καλό».)

                    
                ΤΟ ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΟΦΥΓΗ ΤΗΣ ΖΗΜΙΑΣ

Από ποιες όμως βασικές «πηγές» μπορεί να προέλθει η ζημιά στον άνθρωπο;

Αυτή μπορεί να προέλθει:
1) Από φυσικά αίτια έξω από τις κοινωνικές σχέσεις. (Πχ φυσικές καταστροφές κλπ)

2)  Από συγκεκριμένα λάθη που διαπράττουν κάποιοι και ζημιώνονται μόνο αυτοί που τα διαπράττουν.

3) Από λάθη που κάνουν κάποια συγκεκριμένα άτομα αλλά οι αρνητικές επιπτώσεις τους  βιώνονται  από τα ίδια  και από άλλους.(Πχ κακή οδήγηση και δυστυχήματα με επιπτώσεις στον οδηγό και σε άλλους)

4) ΑΠΟ ΣΩΣΤΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΚΑΠΟΙΩΝ ΑΤΟΜΩΝ (ως προς το προσωπικό συμφέρον τους) ΟΙ ΟΠΟΙΕΣ ΟΜΩΣ ΖΗΜΙΩΝΟΥΝ ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΑ ΑΛΛΟΥΣ.



Αυτή λοιπόν την τέταρτη περίπτωση θέλουν οι ολιγαρχικοί να βγάλουν κυρίως από το «κάδρο» της σκέψης του λαού.
Στο ολιγαρχικό σύστημα η συντριπτική πλειονότητα των αρνητικών επιπτώσεων που υφίστανται οι λαοί και έχουν ανθρώπινη προέλευση, πηγάζουν από σωστές αποφάσεις που λαμβάνουν οι ολιγαρχικοί για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους. Ο κάθε «νόμος» που φτιάχνεται από αυτούς,  είναι, κατά κανόνα, άριστος για την εξυπηρέτηση των ατομικών τους συμφερόντων. Σχεδόν τέλεια προγραμματισμένος.  ΠΧ η επιβολή του ΕΝΦΙΑ είναι έτσι σωστά σχεδιασμένη όπου η  αφαίρεση  χρημάτων από το λαό και η απόδοσή τους στους τραπεζίτες, γίνεται με τον καλύτερο τρόπο.
Τεράστιο είναι το βάρος των αρνητικών επιπτώσεων, στις πλάτες των υπηκόων, από τις σωστές αποφάσεις των ολιγαρχικών.
Αυτό όμως το τεράστιο και ασήκωτο βάρος, στην πραγματική δημοκρατία (ΟΕΝΔΕΛ) θα εξαφανιστεί εντελώς.  Θα συντριβεί. Έτσι θα ελαφρυνθούν ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ «οι πλάτες των λαών» από τη δυστυχία αυτή. Θα είναι μια τεράστια πρόοδος για την ανθρωπότητα «το ξεφόρτωμα» αυτών των σωστών ολιγαρχικών αποφάσεων.
( Αν επιτρεπόταν να κάνουμε μια απλοϊκή παρομοίωση, θα λέγαμε ότι αν τώρα κάποιος κουβαλάει  στις πλάτες τους 100 κιλά θα ελαφρύνει πάρα πολύ αν πετάξει από πάνω του τα 95.)

Και τι θα μείνει μετά;  Από τις πλειοψηφικές αποφάσεις θα είναι όλες σωστές; Δεν θα υπάρχουν και λαθεμένες αποφάσεις;

Σίγουρα θα υπάρχουν και λαθεμένες αποφάσεις. Αλλοίμονο. Όμως τα λάθη της πλειοψηφίας θα είναι πάρα πολύ λιγότερα από ότι μερικοί φαντάζονται ή θα ήθελαν να «φαντάζονται».  Και τούτο το στοιχείο θέλει να το βγάλει από το «κάδρο» η ολιγαρχική προπαγάνδα.
Εξήγηση:
Αν μια επιλογή του λαού δεν είναι τελικά σωστή (αφού θα έχει προηγηθεί απαραίτητα η ισηγορία), το λάθος θα είναι κάποιων από τους ειδικούς που του έκαναν τις προτάσεις και ΟΧΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ. Δεν θα είναι άμεσα δικό του λάθος. (Εκτός και αν κάποια πρόταση έγινε από μη ειδικούς και υιοθετήθηκε από το λαό.) Και εδώ ο κάθε λαός, σίγουρα, θα θεσπίσει τα κατάλληλα κίνητρα και αντικίνητρα για τους ειδικούς ή μη ειδικούς προτείνοντες έτσι ώστε να αποφεύγεται και η περίπτωση δόλου και η περίπτωση απρόσεκτης διαμόρφωσης των προτάσεων.
Έτσι θα μένουν,  ως επί το πλείστον,  τα αναπόφευκτα λάθη που θα έκαναν ακόμα και οι καλύτεροι ειδικοί αν θεωρητικά αποφάσιζαν αποκλειστικά για τους εαυτούς τους.

Η πλήρης εξαφάνιση του λάθους από τη ζωή των ανθρώπων θα σήμαινε και εξαφάνιση της ίδιας της ανθρώπινης φύσης.
Ο εξαφάνιση λοιπόν των ζημιών από σωστές αποφάσεις κάποιων  είναι το πρώτο ανθρώπινο καθήκον στο σήμερα.

ΟΙ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟΙ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ  ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ  ΤΟΥΣ  ΑΠΟΔΙΔΟΥΝ ΛΑΘΗ ΣΤΗΝ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ.

Τα τελευταία χρόνια είναι του συρμού η προπαγάνδα – απάτη που λέει ότι:
Οι λαοί της Γερμανίας και της Ιταλίας έκαναν λάθη και έβαλαν στην εξουσία τους Χίτλερ και Μουσολίνι.  Αυτοί τους ψήφισαν!!!!!!

Μισή αλήθεια; Το  χειρότερο ψεύδος.

Στην αρχή να πούμε ότι  ολοκληρωτική ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΗ βία παράγει την ιδεολογία της υποταγής σε ένα μεγάλο μέρος  της κοινωνίας. Πάρα πολλά άτομα αντιδρούν στην
ολοκληρωτική βία δια μέσου της αποδοχής της θέλησης του θύτη και ειδικά όταν αυτή συνοδεύεται από καταστάσεις απόλυτης ανισηγορίας στην πληροφόρηση.
 Κάποιοι θα έχουν ακουστά για τα τάγματα εφόδου, για την απόλυτα ανισηγορική χρήση του ραδιοφώνου και του τύπου από τους ναζί κλπ. Στην τυφλή βία, στην τρομοκρατία,  ο άνθρωπος αντιδρά με το ένστικτο της επιβίωσης και σε έλλειψη άλλων προτάσεων για σύγκριση, κάνει αποδεκτή τη βούληση του θύτη για να μπορέσει να προστατευτεί. Το ήξεραν καλά αυτό οι γερμανοί ναζί ψυχολόγοι και ο Γκέμπελς. Ήξεραν ότι σε ένα ποσοστό του πληθυσμού εμφανίζεται «το σύνδρομο της Στοκχόλμης» κατά το οποίο το θύμα «αγαπά» το θύτη και γι αυτό έκαναν χρήση της τρομοκρατίας.

Ας συνεχίσουμε:
 Μας λένε λοιπόν.
 «Κοιτάτε τη Γερμανία του Χίτλερ ή την Ιταλία του Μουσολίνι.
Ο λαός τους ψήφισε, ο λαός τους έβγαλε στην εξουσία.»

Πόσο στριμωγμένες είναι οι ολιγαρχικές εγκληματικές συνειδήσεις!!!
Τι απίστευτη απατεωνιά!!!  Τι ψέματα!!!
Η λαθροχειρία τους βρίσκεται εδώ.
Ταυτίζουν την έννοια λαός με τη μειοψηφία και μετά κατηγορούν το λαό σαν πλειοψηφία.


Πρώτον.

Τον Χίτλερ δεν τον ψήφισε ποτέ η πλειοψηφία του γερμανικού λαού αλλά μια μειοψηφία. Παρά την τεράστια βία που είχε εξαπολύσει με τα τάγματα εφόδου επί χρόνια, το ανώτερο ποσοστό που είχε πάρει μέσα στα πλαίσια της γερμανικής κοινοβουλευτικής ολιγαρχικής δικτατορίας ήταν το 37%. Δηλαδή  το 63%!!! δεν τον ήθελε.  Έτσι, παρά την τεράστια τρομοκρατία  που είχε εξαπολύσει κατά του λαού κατόρθωσε να καταναγκάσει να τον ακολουθήσει μια μειοψηφία της κοινωνίας. Και από ετούτο  το 37%, το μεγαλύτερο μέρος του τον ακολούθησε επειδή ήταν τρομοκρατημένο.
(Και σε αυτό το μειοψηφικό ποσοστό δεν μπορούμε να είμαστε κατηγορικοί εναντίον του, γιατί θα ήταν σαν να κατηγορούσαμε για πορνεία τις βιασμένες γυναίκες)

Δεύτερον.
Ούτε ο Μουσολίνι πήρε ποτέ πραγματικά την πλειοψηφία. Στις εκλογές πριν την άνοδό του στην κυβέρνηση έμπαιναν οι καμεράτι στα εκλογικά κέντρα με τα πιστόλια και ψήφιζαν δεκάδες φορές ο καθένας τους…  Και επί αυτού υπάρχουν ανεξάντλητα ιστορικά ντοκουμέντα.

ΥΓ.1 Εν κατακλείδι. Σε οτιδήποτε και να αναφερθούν οι ολιγαρχικοί θα υπάρχει ΠΑΝΤΑ εντός του,  πλέον του ενός ψέματος ή της μιας απάτης. Οι πιο διεστραμμένες υπάρξεις της κάθε κοινωνίας φονεύουν, εγκληματούν, χύνουν ωκεανούς  λαϊκού αίματος για να ικανοποιούν τη διαστροφή τους. Τη διαστροφή να καθορίζουν, να εξουσιάζουν τη ζωή των άλλων για να μπορούν οι ίδιοι να ικανοποιούν τις  όποιες ψυχασθενικές επιθυμίες τους. Τόσα εγκλήματα κάνουν για τα οποία όμως πρώτα προετοιμάζουν το έδαφος με τις προπαγανδιστικές απάτες τους.

Στα πλαίσια του αντιολιγαρχικού μας αγώνα οφείλουμε να κάνουμε αποδόμηση  και να ξεσκεπάζουμε ΚΑΘΕ ολιγαρχική προπαγανδιστική απάτη – παγίδα. Σε αυτό τον ιδεολογικό πόλεμο που θα καθορίσει τις  βάσεις για την απελευθέρωση των λαών, ο καθένας μας ας συμβάλει όσο μπορεί στη δόμηση του αντίπαλου δέους. (Κείμενο «ΓΙΑ ΤΗ ΔΟΜΗΣΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ ΔΕΟΥΣ».)

ΥΓ2 Αυτό το κείμενο μπορεί και πρέπει να διαβαστεί συνδυαστικά με τα κείμενα:
α."ΚΑΙ ΟΙ ΠΙΟ ΑΡΙΣΤΟΙ ΕΙΔΙΚΟΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ ΕΧΟΥΝ ΜΗΔΑΜΙΝΗ ΓΝΩΣΗ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΛΑΟ".
β. "ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ ΕΣΚΕΜΜΕΝΕΣ ΑΝΤΙΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΑΝΟΗΣΙΕΣ".


ΟΕΝΔΕΛ-ΕΚΚ
ΟΛΗ Η ΕΝΟΠΛΗ Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ-ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΟΙΝΟΤΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ


Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2016

Η ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΗ ΠΑΓΙΔΑ ΤΩΝ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΩΝ, ΤΩΝ ΤΟΠΙΚΩΝ ΓΕΝΙΚΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗΣ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ.







Ο ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟΣ ΘΕΣΜΟΣ ΤΩΝ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΩΝ

Α. Το  ΔΙΚΑΙΩΜΑ  και Η ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ  του μέσου.
Αν μας  πει κάποιος ότι έχετε το ΔΙΚΑΙΩΜΑ να σηκώσετε με το ΜΕΣΟΝ της άρσης βαρών 50 τόνους τότε (επειδή δεν υπάρχει τέτοια ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ) το δικαίωμα αυτό είναι μεγάλη απάτη εκ μέρους του προτείνοντα.
Έτσι λοιπόν και με τους  ολιγαρχικούς που προτείνουν  τα δημοψηφίσματα σαν βασικό μέσον για το πέρασμα  της νομοθετικής εξουσίας στο λαό.
Σου λένε «έχεις το δικαίωμα οποιονδήποτε νόμο να τον ακυρώσεις»  Όμως τι πιο μεγάλη παγίδα-εξαπάτηση από αυτό;  Υπάρχει εδώ τέτοια πρακτική δυνατότητα;
Ο ετήσιος αριθμητικός όγκος των θεμάτων-προβλημάτων (παλαιών και νέων) είναι ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ. Θέματα παγκοινωνικά (νέοι νόμοι και εκατοντάδες τροποποιήσεις νόμων), περιφερειακά, δημοτικά επαγγελματικά  ή άλλων συλλογικοτήτων  για όσους συμμετέχουν σε αυτές κοκ.
 Μέχρι εδώ όλοι συμφωνούμε. Έχει ο λαός  λοιπόν τη ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ να αποφασίζει  διά ΜΕΣΟΥ των δημοψηφισμάτων για όλα τα θέματα;
 Όχι γιατί από τη φύση  κάτι τέτοιο είναι πρακτικά αδύνατο.

Εδώ οι ολιχαρχικοί είναι αναγκασμένοι να βάλουν την πρώτη τους παγίδα στην κοινωνική συνείδηση .
Σου λένε: «Δεν μπορεί να γίνονται δημοψηφίσματα για όλα αλλά όμως μπορεί να γίνεται για τα λίγα, τα πιο σημαντικά». 
Μπορεί  όμως να επιλέξει κανείς  - ΚΡΙΝΕΙ ποια είναι τα πιο ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ από τα 1000 περίπου θέματα όταν δεν έχει την πρακτική ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ  να τα γνωρίσει όλα καλά; (για να τα μελετήσει καλά θα θέλει τουλάχιστον 10 χρόνια και έτσι να αποφασίσει για το πιο είναι το σημαντικότερο.)
Να μην πάμε όμως μακριά αλλά ας κοιτάξουμε στην προσωπική μας ζωή. Πόσες φορές δεν αφήσαμε στην άκρη κάποιο πρόβλημα επειδή το θεωρήσαμε λιγότερο σημαντικό – επειδή δεν το γνωρίζαμε καλά - και μετά αποδείχθηκε ότι όχι μόνο ήταν σημαντικό αλλά ήταν και καθοριστικής σημασίας και σημαντικότερο σε σχέση με εκείνα που προηγουμένως είχαμε θεωρήσει πιο σημαντικά;

Μπορούμε να κρίνουμε τη σημαντικότητα των προβλημάτων χωρίς να έχουμε τη
 δυνατότητα να γνωρίζουμε τα σημαντικότερα στοιχεία της  ουσία τους; Φυσικότατα όχι. Να η πρώτη απάτη που γίνεται με τη διακήρυξη του (τυπικού) δικαιώματος και της πραγματικής δυνατότητας του μέσου.
Συνεχίζοντας στο ίδιο σκεπτικό διαφαίνεται και η άλλη παγίδα που στήνεται στο επόμενο επιχείρημα και η οποία λέει :   «ο λαός αποφασίζει για ό,τι θεωρεί σημαντικό και τα άλλα στα οποία δεν θέλει να αποφασίσει, τα αφήνει να αποφασίζουν κάποιοι λίγοι  (βουλευτές) αντί αυτού».
 
Μα ποιος και πως το  ξέρει ότι ο λαός δεν θέλει πραγματικά να αποφασίσει για άλλα θέματα αφού ( ο λαός) δεν έχει την πρακτική  δυνατότητα να γνωρίζει τη φύση όλων των προβλημάτων του;  Τι δούλεμα!!! Και πότε εκδήλωσε αυτή τη θέλησή του - ας πούμε με δημοψήφισμα-;

Και αν ένας λαός επιλέγει μόνο το 1% των θεμάτων για να αποφασίζει, το κάνει επειδή δεν θέλει να αποφασίζει ο ίδιος για το άλλο 99% ή επειδή δεν έχει την συνολική πρακτική δυνατότητα (και πριν από όλα τον ολιγαρχικό καταναγκασμό) και έτσι «θα  κάνει την ανάγκη φιλότιμο»; 
(Είναι ΑΚΡΙΒΩΣ σαν  το εξής παράδειγμα. Κάποιος δίνει σε έναν 100 ογκώδεις φακέλους και του λέει «κοίτα και κρίνε ποιο είναι το πιο σημαντικό θέμα και σε πέντε λεπτά  ξεκίνα να το φέρεις σε πέρας»)

Και ας υποθέσουμε ότι βρισκόταν μια ένεση που θα  έκανε «τούρμπο» το μυαλό μας και θα μπορούσαμε να ξεπετάξουμε όλο τον όγκο των θεμάτων. Γιατί όμως μετά να μην έχουμε  την πρακτική δυνατότητα να αποφασίζουμε και για τα λιγότερο σημαντικά;  Το πιο πιθανό είναι ότι το 99% από τα λιγότερο υποτιθέμενα σημαντικά, θα έκανε πολύ μεγαλύτερη τη σημαντικότητά τους αθροιστικά σε σχέση με το 1% των σημαντικών.
Γιατί λοιπόν; Αν πρακτικά γινόντουσαν δημοψηφίσματα για όλα τα θέματα τότε δεν θα έφθαναν, από άποψη κόστους, ούτε 10 προϋπολογισμοί μιας Χώρας. (Και αν ακόμα αυτό ήταν πρακτικά δυνατόν -10 προϋπολογισμοί- τότε η ολιγαρχία θα έθετε σε ενέργεια τα τελευταία σχέδια της του τύπου «γραφείο πληροφοριών», «γκλάντιο» ή «κόκκινη προβιά» και θα τα πραγματοποιούσε με σχετική ευκολία αφού στη δημοψηφισματική πρόταση δεν υπάρχει και η εκτελεστική εξουσία στα χέρια του  λαού).


Και αν για την καλή ενημέρωση σε ένα μόνο θέμα (επί εκατοντάδες ή και χιλιάδες όπως αναφέραμε) χρειάζεται  ένας  λόγος και  3-5 ας πούμε αντίλογοι τότε ο όγκος των πληροφοριών και της λογικής επεξεργασίας τους, για να μπορεί κανείς να κρίνει στη συνέχεια τι είναι και τι δεν είναι σημαντικό ή και σωστό,  γίνεται ΑΣΥΛΛΗΠΤΟΣ.
Και με τι κριτήρια να  αφήσει κανείς προκαταβολικά  κάποιους λίγους να φτιάχνουν  το 99% των νόμων όταν για αυτό το 99% όχι μόνο δεν έχει ακούσει αντίλογους αλλά ούτε  καν και τους λόγους; Πώς να τους αναθέσεις; Και αν μετά δεν σου αρέσει τίποτα από αυτό το 99% που αποφάσισαν οι λίγοι ( που δήθεν τους το είχε αναθέσει ) πάλι δεν έχεις ούτε τη δυνατότητα να διαθέτεις  τη γνώση όλων των αντίλογων και ούτε την πρακτική δυνατότητα  για να τα ακυρώσεις.  

Χωρίς αυτή λοιπόν την πρακτική δυνατότητα για γνώση όλων των ουσιαστικών στοιχείων  των θεμάτων,  όλα τα υπόλοιπα ολιγαρχικά επιχειρήματα αυτού του τύπου,  από λογικής άποψης, είναι ΕΝΤΕΛΩΣ της πλάκας.
Άλλους στόχους έχουν στο πίσω μέρος του μυαλού τους!!!! Προωθούν μόνο τη δική τους προσωπική ολιγαρχική εξουσία προβάλλοντας το δόλωμα της "άμεσης δημοκρατίας".



Παρουσιάζουμε μόνο αυτή τη διάσταση ( πολυθεματικότητα και πολυπλοκότητα) και όχι τόσες άλλες όπως πχ είναι:

 α. Η αλλοίωση από την εξουσία της ολιγαρχίας της βούλησης των λαών που εκφράζονται με δημοψηφίσματα. Πχ Ελβετία για την ΕΕ όπου ναι μεν ο λαός ψήφισε όχι στην ΕΕ αλλά οι ολιγαρχικοί κυβερνώντες υπέγραψαν όλες τις συμφωνίες με την ΕΕ σαν η Ελβετία να ήταν πλήρες μέλος και έτσι τελικά έγινε ουσιαστικά πλήρες μέλος ενώ τυπικά φαίνεται ότι δεν είναι μέλος (έτσι η ολιγαρχική εξουσία φαίνεται ότι είναι εντάξει με το δημοψήφισμα). Επίσης έχουμε το παράδειγμα και με το δημοψήφισμα της τρισάθλιας ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ και πρόσφατα στην Αγγλία.

β.  Όταν η εξουσία (ένοπλη εκτελεστική και γενικότερα εκτελεστική βρίσκεται στα χέρια λίγων) και  σε περίπτωση όπου με ένα  δημοψήφισμα  θίγονται  σημαντικά συμφέροντα της ολιγαρχίας, η  τελευταία έχει την εξουσία του αντίδοτου.  Δηλαδή  μπορεί πρακτικά να φτιάξει ένα άλλο νόμο με τον οποίο αποκαθιστά τις ζημιές της, ζημιώνοντας ταυτόχρονα το λαό. Πχ, ας  πούμε ότι  η ολιγαρχία έχει φτιάξει ένα νόμο όπου δια μέσου των διοδίων αποκομίζει ετήσια ένα σύνολο χρημάτων. Ας πούμε επίσης ότι γίνεται δημοψήφισμα και καταργείται αυτός ο νόμος. Τότε η ολιγαρχία έχει την εξουσία να φτιάξει έναν άλλο νόμο (πχ ΕΝΦΙΑ) δια μέσου του οποίου αποκαθιστά τη χασούρα της. Και αν πάλι μετά από ένα χρόνο γίνει και εδώ δημοψήφισμα και καταργηθεί ο ΕΝΦΙΑ τότε μπορούν να έχουν το ίδιο αποτέλεσμα με άλλο νόμο όπου πχ αυξάνοντας  το συντελεστή φορολογίας εισοδημάτων ή τους έμμεσους φόρους κοκ. Η ολιγαρχία έχει πάρα πολλές δυνατότητες κινήσεων ώστε να αφομοιώνει οποιαδήποτε μερική παρεμπόδιση των συμφερόντων της.
Έτσι ο λαός θα τρέχει διαρκώς πίσω από την κάθε κίνηση της ολιγαρχίας αλλά θα βρίσκεται ουσιαστικά στο ίδιο σημείο.

γ.  Να πούμε και για  τη μη δυνατότητα των  μικρών επαγγελματικών κατηγοριών να συλλέξουν υπογραφές και να κάνουν δημοψήφισμα όταν θίγεται ο κλάδος τους. Πχ 4.000 καθαρίστριες του «δημοσίου».

δ. Να μην προσθέσουμε και το γεγονός ότι πολλές φορές  τα άτομα των επιτροπών που συλλέγουν υπογραφές μπορεί να έλθουν σε συνεννόηση με την πολιτικοοικονομική εξουσία και να αποσύρουν έναντι αμοιβής την πρότασή τους κλπ.

ε.Να μην πούμε για το γεγονός ότι οι λαοί αποκλείονται από όλες τις πιθανές προτάσεις και είναι αναγκασμένες να απαντούν σε ένα ερώτημα με ΟΧΙ ή Ναι. Να μην προσθέσουμε ότι το ερώτημα μπορεί πολλές φορές να είναι ασαφές και παραπλανητικό κοκ.

Μένουμε  μόνο στην πρακτική δυνατότητα του λαού  για να γνωρίσει όλα τα προβλήματα που τον αφορούν έστω και σε ένα ικανοποιητικό βαθμό για να μπορεί να τα κρίνει.

(Αν ΤΕΛΙΚΑ όλη η ένοπλη εκτελεστική (και διοικητική), η πλήρης νομοθετική (με τα ΚΝΣ - Κληρωτά, Νομοθετικά Σώματα) και η δικαστική εξουσία  δεν βρίσκεται στα χέρια του λαού τότε δεν υπάρχει εξουσία του λαού (δημοκρατία) και τα όποια δικαιώματα για δημοψηφίσματα κλπ είναι μια ολιγαρχική παγίδα για να βάλουν στο σύστημά τους  οι ολιγαρχικοί τη μάσκα της δημοκρατίας και να εγκλωβίσουν το λαό σε αδιέξοδα. Δυστυχώς κάποιοι καλοπροαίρετοι αγωνιστές έχουν πέσει στην παγίδα τους και ουσιαστικά όταν αγωνίζονται για τη θεσμοθέτηση των δημοψηφισμάτων δεν αγωνίζονται για τη δημοκρατία αλλά για να μπει η μάσκα της δημοκρατίας στο ολιγαρχικό σύστημα του κοινοβουλευτισμού. H "κατάκτηση" των δημοψηφισμάτων δεν είναι ένα βηματάκι προς τα εμπρός για το λαό. Αντίθετα θα είναι πολλά βήματα πίσω αφού θα κερδίζει πάρα πολύ χρόνο για την επιβίωσή του το ολιγαρχικό σύστημα και επί πλέον όταν οι λαοί θα διαπιστώνουν ότι πάλι δεν θα έχουν την εξουσία θα καταφερθούν ενάντια στην έννοια και την πράξη της δημοκρατίας λόγω απογοήτευσης.  Θα είναι τόσα "βήματα εμπρός" όσα βήματα είναι Ο ΣΥΡΙΖΑ όπως πιστεύουν πολλοί καλοπροαίρετοι αγωνιστές ενώ τα βήματα δυστυχώς θα είναι προς τα πίσω.)



Σημείωση 1:
Η  ΠΟΛΥΘΕΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ Η ΠΟΛΥΠΛΟΚΟΤΗΤΑ των κοινωνιών μεγαλώνει με την πάροδο του χρόνου και σχετίζεται σε μεγάλο βαθμό με την πρόοδο της επιστήμης. Σε παλαιότερες εποχές οι ανάγκες για νομοθετική ρύθμιση των  κοινών αντικειμένων αναφοράς των κατοίκων  μιας Χώρας  ήταν μικρή και επομένως αρκούσαν λίγοι νόμοι οι οποίοι θα μπορούσαν να επικυρωθούν από μια εκκλησία του Δήμου ή από συνελεύσεις κατοίκων. Σήμερα όμως με την ιλιγγιώδη ανάπτυξη της επιστήμης  γεννιέται η ανάγκη για νομική ρύθμιση σχεδόν του κάθε επιτεύγματος και η προσαρμογή παλαιότερων ρυθμίσεων στις απαιτήσεις της εξέλιξης. Πχ η επιστήμη μπορεί να κάνει αμβλώσεις; Τότε χρειάζεται νομοθετική ρύθμιση. Η επιστήμη μπορεί να κάνει κλωνοποίηση; Πάλι χρειάζεται το ίδιο κοκ.
Όμως όπως για κάθε κλειδαριά όσο ασφαλείας  και να είναι υπάρχει πάντα και η δυνατότητα παραβίασής της έτσι και στην   πολυθεματικότητα και πολυπλοκότητα των σύγχρονων  και των μελλοντικών κοινωνιών μπορεί να  υπάρχει η κατάλληλη λαϊκή απάντηση.
 Πάντα θα υπάρχει η κατάλληλη πρακτική δυνατότητα, το κατάλληλο μέσον για να μπορεί η νομοθετική εξουσία να είναι κατά τρόπο αποτελεσματικό στα χέρια του λαού. Όσο  πολύπλοκος  και  δυνατός και αν είναι ένας μηχανισμός πάντα ο λαός θα έχει την κατάλληλη δυνατότητα να τον απενεργοποιήσει. Πχ η μοτοσυκλέτα έχει ένα πολύπλοκο μηχανισμό. Όμως αρκεί να βάλουμε ένα μικρό χαρτάκι στο μπουζί της και την απενεργοποιήσαμε.
Οι κοινωνικοί αγωνιστές θα πρέπει να έχουν πάντα παρούσα στο μυαλό τους την πολυθεματικότητα και την πολυπλοκότητα και ταυτόχρονα να ψάχνουν απλά μέσα για την απενεργοποίησή της. Σε κάθε ξεχωριστή ιστορική στιγμή θα πρέπει να έχουν σταθερές  ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ και τα ΜΕΣΑ που θα αποδίδουν την εξουσία στο λαό αλλά  να τα ΑΛΛΑΖΟΥΝ  κάθε φορά που το απαιτεί η εξέλιξη, χωρίς όμως να αφήνουν να πέσει ούτε μια σταγόνα νερού στο κρασί του στρατηγικού σκοπού τους που είναι «ΟΛΗ Η ΕΝΟΠΛΗ, Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ». 

Έτσι (που αν λάβουμε πχ  υπόψη μας ότι τα θέματα των τροποποιήσεων νόμων κλπ τα οποία από μόνα τους είναι εκατοντάδες κάθε χρόνο)  μπορούμε να υποθέσουμε ότι τα λιγότερα θέματα που θα υπάρχουν σήμερα σε μια Χώρα  θα είναι 500. (γιατί σίγουρα  είναι αρκετά πάρα πάνω.)
 Λοιπόν, αν ο λαός έχει τη δυνατότητα να καθορίζει τη ζωή του μόνο για πέντε (5) από 500 θέματα ήτοι για το 1% και για τα άλλα 99% να του καθορίζουν άλλοι τη ζωή του είναι δημοκρατία ή ολιγαρχία; (Είπαμε ότι αν έκανε και περισσότερα δημοψηφίσματα δεν θα του έφταναν  ολόκληροι κρατικοί προϋπολογισμοί γιατί τα δημοψηφίσματα κοστίζουν πολύ και το πιο σημαντικό είναι το ανέφικτο υλοποίησής τους από άποψη χρόνου και ενημέρωσης σε βάθος.)

Επομένως ο θεσμός των δημοψηφισμάτων είναι άκρως ολιγαρχικός γιατί στο ΣΥΝΟΛΟ τους  - πολιτικό θεσμικό πλαίσιο- (τα δημοψηφίσματα)  στην καλύτερη για το λαό περίπτωση δίνουν κατά 99% αριθμητικά  τη ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ στους λίγους να αποφασίζουν για τη ζωή των πολλών.  Ταυτόχρονα τους δίνουν
 και τη δυνατότητα επιβολής άλλων αντιλαϊκών μέτρων σε άλλους τομείς έτσι ώστε να μπορούν να καλύπτουν την όποια πιθανή ζημιά τους από ένα συγκεκριμένο δημοψήφισμα.  

Το μέσον του δημοψηφίσματος μπορεί να ήταν επαρκές (αν χρησιμοποιούταν)  σε  πολύ παλαιότερες εποχές μικρής κοινωνικής  πολυθεματικότητας και πολυπλοκότητας. Σήμερα δεν κάνει με τίποτα για να αποδώσει όλη τη νομοθετική στο λαό.
 Θα μπορούσε όμως να χρησιμοποιηθεί από το λαό σε εξαιρετικές περιπτώσεις σαν υποβοηθητικό μέσον κάποιου άλλου κεντρικού μέσου ΑΝΑΔΕΙΞΗΣ της πραγματικής ΘΕΛΗΣΗΣ  του λαού.

Και το σημαντικό ερώτημα που τίθεται εδώ είναι το εξής:
Γιατί μερικοί προωθούν με πείσμα την πολιτική της θεσμοθέτησης των δημοψηφισμάτων;
Το να θέλουν ο λαός να αποφασίζει (και χωρίς να έχει καμιά δύναμη για να επιβάλλει τη θέλησή του) μόνο για το 1% των θεμάτων περίπου και όχι για το 100% των θεμάτων 
που τον αφορούν, είναι σαν σε κάποιον να του προτείνουν για την ίδια ακριβώς εργασία 1 ευρώ και 100 ευρώ και αυτός να διαλέγει το μεροκάματο του ενός ευρώ. Κανείς όμως λογικός δεν θα επιλέξει ποτέ το 1 ευρώ εκτός και αν στα κρυφά και υπόγεια, προσδοκά να κερδίσει πάνω από τα 100. Εδώ είναι προφανές ότι υπάρχει "τεράστιος λάκκος στη φάβα" για τον οποίο θα μιλήσουμε την κατάλληλη στιγμή.Γιατί αρνούνται να διεκδικήσουν για το λαό την κατάκτηση της εξουσίας του δηλαδή να έχει την ένοπλη εκτελεστική για να μπορεί να επιβάλλει τη θέληση του; Γιατί αρνούνται να αποφασίζει ο λαός για ΟΛΑ τα θέματα που τον αφορούν όταν αυτό σήμερα είναι πρακτικά απόλυτα εφικτό; (Δες κείμενο: "ΠΩΣ Ο ΛΑΟΣ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΨΗΦΙΖΕΙ ΤΟΝ ΚΑΘΕ ΝΟΜΟ".)


Ένα μέσον από μόνο του δεν είναι ούτε καλό ούτε κακό. Εξαρτάται για πιο ΤΕΛΙΚΟ ΣΚΟΠΟ χρησιμοποιείται. Πχ με  το μαχαίρι ένας μπορεί να κόψει το ψωμί και άλλος να κάνει φόνο.
Παρένθεση:

Γενικές συνελεύσεις:
Το ίδιο προβληματική από άποψη δυνατότητας είναι και η πρόταση, κάποιων πραγματικών αγωνιστών,  για ανάληψη  όλης της νομοθετικής εξουσίας από το λαό διά μέσου των γενικών τοπικών συνελεύσεων ( και κατά άλλους από τα "εργατικά συμβούλια).  Δηλαδή αν αποδοθεί  στις μικρές τοπικές γενικές συνελεύσεις αρμοδιότητες νομοθετικής, πάλι ο όγκος των πληροφοριών παραμένει τεράστιος και επομένως η δυνατότητα για επαρκή ενημέρωση του λαού – και άρα αποτελεσματική ρύθμιση των κοινών -  για όλα τα θέματα που τον αφορούν καθίσταται ΑΔΥΝΑΤΗ.
Το είδαμε με το πραγματικά  ελπιδοφόρο κίνημα των πλατειών.  Με την πάροδο των ημερών και παρ ότι οι συνελεύσεις δεν μπορούσαν αντικειμενικά να πιάσουν το σύνολο των κοινωνικών προβλημάτων  όταν άρχισαν να βάζουν στο τραπέζι σχετικά αρκετά προβλήματα έστω και με επιφανειακή παρουσίαση άρχισε η αντίστροφη μέτρηση.  Εδώ ήρθε η μεγάλη κόπωση για τους περισσότερους συμμετέχοντες οι οποίοι άρχισαν σιγά – σιγά να εγκαταλείπουν το πείραμα της αυτοθέσμισης  γιατί απαιτούσε πιο πάνω από συνεχές 24ωρες παρουσίες για την κάλυψη κάποιων προβλημάτων.

Σημείωση: Εδώ οι περισσότεροι έχουμε συμμετάσχει σε μια ΜΟΝΟΘΕΜΑΤΙΚΗ συλλογικότητα. Πάμε να συζητήσουμε 5 θέματα της μονοθεματικής αυτής συλλογικότητας και καταλήγουμε τις πρωινές ώρες να μην έχουμε ολοκληρώσει ούτε καν το πρώτο θέμα. Επομένως πως είναι δυνατόν να αποδοθεί όλη η νομοθετική εξουσία στις τοπικές συνελεύσεις που ο όγκος των θεμάτων (από δημοτικά θέματα μέχρι την εξωτερική πολιτική κλπ), της πολυπλοκότητας και του διαφορετικού των απόψεων θα είναι μερικές δεκάδες χιλιάδες φορές μεγαλύτερος;
Πρακτικά είναι αδύνατον να κατέχει ο λαός τη νομοθετική εξουσία δια μέσου των τοπικών συνελεύσεων σήμερα.

Από την άλλη αυτός ο θεσμός, ο προερχόμενος από το παρελθόν δεν είναι για πέταμα. Και αυτός ο θεσμός ή μέρος αυτού θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί συμπληρωματικά, επικουρικά ενός άλλου κεντρικού μέσου ανάδειξης της πραγματικής θέλησης του λαού. ( Πχ  συμπληρωματικό των κληρωτών νομοθετικών σωμάτων)

Όμως δυστυχώς σήμερα κάποιοι "αμεσοδημοκράτες" προβάλουν αυτό το θεσμό σαν μέσον για την κατοχή της νομοθετικής εξουσίας από το λαό.

α. Κάποιοι ίσως να μη καταλαβαίνουν το μέγεθος του θέματος.
β. Κάποιοι άλλοι να χρειάζονται ψυχολογική βοήθεια γιατί το προβάλλουν επειδή τους το επιτάσσει η φετιχιστική ψυχοσύνθεσή τους. (βάζουν την υλοποίηση του μέσου πάνω από την υλοποίηση του σκοπού)
γ. Και κάποιοι άλλοι που ενώ γνωρίζουν ότι η πρόταση αυτή είναι παιδαριώδης από λογικής  άποψης, την προωθούν εσκεμμένα για να συκοφαντήσουν σήμερα -και κυρίως αύριο- τη δυνατότητα της αυτονομίας και της αυτοθέσμισης ενός λαού. Αν αυτή (αυτονομία) φανεί στην κοινωνική συνείδηση σαν πρόταση αδύνατη είτε με μόνο νοητικούς συλλογισμούς είτε με τη βοήθεια της εμπειρίας τότε η κοινωνία θα αγανακτήσει και θα θέλει επιστροφή στην ολιγαρχία η οποία θα έχει λιγότερο χρονοβόρες και κουραστικές διαδιακασίες και συντομότερες λήψεις αποφάσεων.
Αυτοί είναι οι πονηροί  κρυφο ολιγαρχικοί που πετάνε και αυτοί το δόλωμα της αυτονομίας, της δημοκρατίας. Στο βάθος είναι παθιασμένοι για κατάκτηση κάποιας προσωπικής εξουσίας.





  Δημοσκοπήσεις:
Επίσης  αδύνατη είναι η  επαρκής ενημέρωση του λαού για όλα τα θέματα  και στην περίπτωση των προτεινόμενων δημοσκοπήσεων σαν μέσον για το πέρασμα της νομοθετικής εξουσίας στο λαό.
Και αυτό το μέσον δεν μπορεί να είναι άχρηστο για το πέρασμα της νομοθετικής εξουσίας στο λαό. (Προτείνεται πχ Τα κληρωτά νομοθετικά σώματα να βγαίνουν με προδιαγραφές επιστημονικής δημοσκόπησης για να είναι στο μέγιστο βαθμό αντιπροσωπευτικά της  σύνθεσης και  θέλησης του  λαού)
Ηλεκτρονική ψηφοφορία:
Το ίδιο θα συμβεί και αν χρησιμοποιήσουμε το μέσον  το οποίο υπάρχει και που θα έρχεται όλο και περισσότερο από το μέλλον. Την  ηλεκτρονική δηλαδή ψηφοφορία σαν μέσον ανάδειξης και διαπίστωσης της άποψης της πλειοψηφίας του λαού. Με τα σημερινά  όμως δεδομένα και εδώ θα λείπει η δυνατότητα για επαρκή ενημέρωση των πολιτών για το κάθε θέμα από τον συνολικά τεράστιο αριθμό θεμάτων.
Και αυτό το μέσον θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί σίγουρα στο μέλλον όπως πχ για περιπτώσεις ανάγκης λήψης πολύ γρήγορων αποφάσεων κλπ.


Σημείωση 2:
Αγωνιζόμαστε  για μια άλλη μορφή οργάνωσης της κοινωνίας. Αγωνιζόμαστε για μια άλλη συγκεκριμένη οργάνωση της κοινωνίας όχι επειδή επιθυμούμε την πραγματοποίηση κάποιας αφηρημένης  ιδέας αλλά γιατί πιστεύουμε βαθειά ότι με την άλλη μορφή κοινωνίας που προτείνουμε, οι άνθρωποι θα μπορούν κατά τρόπο πολύ πιο αποτελεσματικό – σε σχέση με το σημερινό ολιγαρχικό - να ικανοποιούν τις υλικές και ψυχικές τους ανάγκες.
 Το στοιχείο λοιπόν της συγκριτικά πολύ μεγαλύτερης αποτελεσματικότητας στην ικανοποίηση των ανθρώπινων αναγκών είναι ο πιο βαθύς σκοπός μας.
Την βάση πάνω στην οποία στηρίζεται η άποψη της μεγαλύτερης αποτελεσματικότητας  μιας λειτουργούσας κοινωνίας  με τη νομοθετική και την εκτελεστική στο λαό την εκφράζουμε μέσα στο κείμενο « ΚΑΙ ΟΙ ΠΙΟ ΑΡΙΣΤΟΙ ΕΙΔΙΚΟΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ ΕΧΟΥΝ ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ ΜΗΔΑΜΙΝΗ  ΓΝΩΣΗ ΣΕ ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΜΕ ΤΟ ΛΑΟ».Όμως αυτή είναι μόνο η απαραίτητη βάση.  Χρειάζονται και τα πρακτικά αποτελεσματικότερα μέσα με το οποία  ΘΑ ΕΚΦΡΑΖΕΤΑΙ η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ  ΘΕΛΗΣΗ  του λαού και κατόπιν να εφαρμόζεται (εκτελεστική).
Μέσα έκφρασης  και διαπίστωσης της άποψης ή της  θέλησης του λαού μπορεί να είναι διάφορα. ΠΧ τα δημοψηφίσματα, οι  γενικές συνελεύσεις, οι ηλεκτρονικές ψηφοφορίες κλπ.
Όμως μπορούν αυτά τα μέσα να εκφράσουν και την ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ θέληση του λαού; Εδώ λοιπόν τίθεται θέμα ορισμού της πραγματικής θέλησης.
Για να γίνει κατανοητότερο το τι εννοούμε πραγματική θέληση θα αναφέρουμε πρώτα ένα παράδειγμα για τη διαμόρφωση μιας γνώμης-κρίσης.Ένας εξηγεί σε κάποιον άλλο ένα ατύχημα. « Λοιπόν ο οδηγός του αυτοκινήτου ενώ πήγαινε με κανονική ταχύτητα στην ευθεία, στρίβει ξαφνικά το τιμόνι και πέφτει πάνω σε ένα περίπτερο.» Αυτός που ακούει τη διήγηση σε τούτο το σημείο διαμορφώνει την άποψη ότι φταίχτης είναι ο οδηγός. Ο Αφηγητής εδώ του είχε αποκρύψει ότι ο οδηγός είδε ξαφνικά ένα μεγάλο λάκκο στο δρόμο τον οποίο είχε αφήσει ακάλυπτο το συνεργείο του Δήμου και στην προσπάθειά του να τον αποφύγει έπεσε στο περίπτερο. Με το στοιχείο που απέκρυψε ο αφηγητής,  η πραγματική κρίση είναι εντελώς διαφορετική. Φταίχτης είναι το συνεργείο.
Έτσι λοιπόν  ένα ουσιαστικό στοιχείο και να λείπει μπορεί να αλλοιώσει πλήρως την κρίση και άρα την πραγματική κρίση.

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ θέληση λοιπόν μπορεί να υπάρξει μόνο όταν είναι αποτέλεσμα κρίσης κατά την οποία το υποκείμενο έχει στη διάθεσή του ΟΛΑ τα δυνατά καθοριστικά στοιχεία του προβλήματος  ( επαρκής ενημέρωση) μαζί με  τους αντίλογους.

(Η σωστότερη κρίση συνδυάζεται άμεσα και με την μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα)

Όσο περισσότερα καθοριστικά στοιχεία λείπουν από μια κρίση τότε η κρίση θα είναι επιφανειακή, υπερφίαλη, επιπόλαια, λαθεμένη.

Και εμείς φυσικά δεν θέλουμε ο λαός να κάνει επιπόλαιες, επιφανειακές κρίσεις.
Το πρόβλημα λοιπόν της επιλογής του καταλληλότερου  μέσου δεν έχει να κάνει μόνο με την ανάδειξη της όποιας άποψης της πλειοψηφίας αλλά ταυτόχρονα και να διαμορφώνει τους όρους για το σχηματισμό της πραγματικής θέλησης της πλειοψηφίας.Τα μέχρι τώρα προτεινόμενα μέσα για την αυτονομία της κοινωνίας (δημοψηφίσματα, ηλεκτρονικές ψηφοφορίες, γενικές συνελεύσεις)  έχουν κοινό ένα τεράστιο μειονέκτημα. Η σημερινή πολυθεματικότητα εμποδίζει αντικειμενικά καθοριστικά και απαγορευτικά την σε βάθος ενημέρωση του λαού για το κάθε θέμα και επομένως την διαμόρφωση της πραγματικής θέλησης του  (και κατ επέκταση την αποτελεσματικότητα).                                                                 
                                                              Η  ΛΥΣΗ
Η κάθε εποχή έχει την δική της πολυθεματικότητα και πολυπλοκότητα. Σε κάθε εποχή όμως υπάρχει και η επιστημονική απάντηση σε αυτό το πρόβλημα. Έτσι στη σημερινή εποχή μας νομίζουμε ότι προς το παρόν υπάρχει η ΠΡΑΚΤΙΚΗ λύση.


1)  Το πιο πάνω πρόβλημα, με τον όγκο των θεμάτων, πιστεύουμε ότι λύνεται ΠΛΗΡΩΣ με την πρόταση μας για τα κληρωτά νομοθετικά σώματα.  Το κάθε νομοθετικό σώμα μπορεί να λάβει βαθιά και πολύπλευρη γνώση του προβλήματος που θα εξετάζει ΣΑΝ αυτή τη γνώση να την λάμβανε όλος ο λαός. (Κείμενο, ΠΩΣ Ο ΛΑΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΨΗΦΙΖΕΙ-ΕΠΙΛΕΓΕΙ-ΤΟΝ ΚΑΘΕ ΝΟΜΟ)
Με μια δεύτερη ματιά στο πιο πάνω κείμενο θα διαφανεί ότι υπάρχει το κέρδος του ελεύθερου χρόνου για τον κάθε πολίτη. Αν υποθέσουμε ότι το κληρωτό νομοθετικό σώμα θα αποτελείται από 1200 πολίτες και τα ετήσια θέματα (κεντρικά, περιφερειακά, δημοτικά κλπ) είναι 500 τότε θα χρειάζεται να κληρώνονται ετησίως 600.000 άτομα. Έτσι αν οι πολίτες μιας χώρας είναι 8.000.000 τότε οι πιθανότητες να κληρωθεί κάποιος για να επιτελέσει αυτό το συγκεκριμένο
 λειτούργημα της επιλογής,  θα είναι μία φορά κάθε 12-13 χρόνια.
Έτσι ο κάθε πολίτης θα έχει πολύ ελεύθερο χρόνο για να τον διαθέσει κατά βούληση. Θα έχει χρόνο για την προσωπική του ζωή ή για να μπορεί να συμμετάσχει σε εκτελεστικές ή σε ελεγκτικές κοινωνικές αρμοδιότητες – δραστηριότητες, σε καταθέσεις προτάσεων προς τις συλλογικότητές του  κλπ.

2) Το κληρωτό νομοθετικό σώμα έχοντας όλη τη νομοθετική στα χέρια του θα μπορεί να αποφασίζει  αν αισθάνεται ικανό να ψηφίσει  για το συγκεκριμένο θέμα ή δεν θέλει να αποφασίζει και  έτσι να το αναθέτει σε κάποιους ειδικούς .
 Θα έχει δηλαδή και το θεσμικό δικαίωμα και την πρακτική δυνατότητα  ακόμα και να αρνηθεί να αποφασίζει. Και  όχι ενώ δεν μπορεί να αποφασίζει αντικειμενικά  όπως με τα δημοψηφίσματα,  οι ολιγαρχικοί να τον δουλεύουν λέγοντας ότι δεν θέλει να αποφασίζει για το 99% των προβλημάτων και γι αυτό τα αναθέτει σε  άλλους.

(Τα πιο πάνω είναι λίγα από τα πλεονεκτήματα των Κληρωτών Νομοθετικών Σωμάτων και θα φανούν ελλιπή στον αναγνώστη αν  δεν ΜΕΛΕΤΗΣΗ με σχετική προσοχή το κείμενο «πως ο λαός μπορεί να ψηφίζει τον κάθε νόμο»)
Γ) Τα δημοψηφίσματα λοιπόν στο συνολικό ολιγαρχικό πολιτικό πλαίσιο είναι, ντε φάκτο ή και από πρόθεση,  ένας άκρως ολιγαρχικός μηχανισμός προπαγανδιστικής παραπλάνησης του λαού τον οποίο βαπτίζουν δημοκρατικό. Οι κακοπροαίρετοι, δηλαδή οι ολιγαρχικοί που τα προωθούν σε διεθνές επίπεδο σαν απάντηση στην κρίση του ολιγαρχικού κοινοβουλευτικού μοντέλου,  σιγά -σιγά θα ξεσκεπαστούν. Αργά ή γρήγορα θα ανοίξουν τα χαρτιά τους. Θα προσπαθήσουν να δημιουργήσουν αρχικά τις προϋποθέσεις για να κάνουν στη συνέχεια ένα ολιγαρχικό κόμμα,  προβάλλοντας για κεντρικό προγραμματικό στόχο κάποιες συνταγματικές μεταρρυθμίσεις. Θέλουν να παίξουν πολιτικό ολιγαρχικό ρόλο. Να γίνουν αύριο χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη. Να γίνουν βουλευτάδες κοκ ενώ  ο πιο σημαντικός στόχος τους είναι να ανακόψουν την ριζοσπαστικοποίηση του λαού προσφέροντας φρούδες ελπίδες σε ένα πολύ καλοπροαίρετο μέρος του πληθυσμού.
Τώρα ξεκινούν κάποιοι «λαγοί» με προτάσεις για αναθεώρηση του συντάγματος αλλά όλες οι προτεινόμενες αναθεωρήσεις έχουν σαν κοινό παρονομαστή τη ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ του ολιγαρχικού συστήματος λήψης και εφαρμογής των αποφάσεων μέσα στην κοινωνία. (πχ κατάργηση της βουλευτικής ασυλίας, απλή αναλογική, αυξημένες εξουσίες στον πρόεδρο της ολιγαρχικής κοινοβουλευτικής δικτατορίας, θεσμός των ολιγαρχικών δημοψηφισμάτων σαν το πιο ελκυστικό δόλωμα στο αγκίστρι κλπ). Κατόπιν θα έρχεται  το σημερινό ολιγαρχικό σύστημα με κάποιο δεξιό ( πχ ΝΔ) ή «αριστερό» ολιγαρχικό κόμμα (πχ ΣΥΡΙΖΑ ή ΔΗΜΑΡ) και θα υλοποιεί κάποια από αυτά ή και όλα χωρίς όμως να αλλοιώνεται η ουσία του ολιγαρχισμού. Τώρα με την τεράστια κρίση του κοινοβουλευτικού ολιγαρχισμού έχουν ανάγκη από ένα λίφτιγκ του συστήματος το οποίο να δράσει σαν παγίδα στην κοινωνική συνείδηση. Και όταν κάποιο ολιγαρχικό κόμμα θα προχωρεί προς αυτές τις συνταγματικές αλλαγές θα φέρει σε δύσκολη θέση, από άποψη επιχειρημάτων,  εκείνους τους καλοπροαίρετους αγωνιστές  της δημοκρατίας που από λάθος τους υιοθέτησαν αυτές τις ολιγαρχικές προτάσεις.
(Είναι απλά θέμα χρόνου η επαλήθευση των πιο πάνω)

Οι προτεινόμενες  σήμερα συνταγματικές αλλαγές από πρωτοβουλίες (λαγοί) ή αύριο από ολιγαρχικά κόμματα, ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΣΗΜΕΡΙΝΑ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΑ ΠΛΑΙΣΙΑ,  είναι εξ ορισμού κάτι το αρνητικό γιατί πάει να σταθεροποιήσει σε νέες βάσεις το ολιγαρχικό σύστημα και να του δώσει πνοή και παράταση ζωής στην κοινωνική συνείδηση και πρακτική.
Αν κάποιο στοιχείο από αυτές τις αλλαγές ήταν μέσα σε ένα συνολικό δημοκρατικό πλαίσιο ( νομοθετική και ΈΝΟΠΛΗ εκτελεστική στο λαό) τότε αυτό το στοιχείο θα ήταν θετικό. (πχ δημοψηφίσματα)  Όμως το ίδιο στοιχείο αν βρίσκεται μέσα σε ένα ολιγαρχικό πλαίσιο τότε είναι αρνητικό.  Πχ το Η2Ο (νερό) με αυτά τα δύο στοιχεία του είναι πολύτιμο και άκρως απαραίτητο για τον ανθρώπινο οργανισμό. Όμως αν αυτά τα δύο στοιχεία βρίσκονται σε άλλο «πλαίσιο» όπως πχ στο H2So4 (βιτριόλι) τότε γίνονται δηλητηριώδη για τον ανθρώπινο οργανισμό.
Έτσι και με την προώθηση σήμερα κάποιων συνταγματικών αλλαγών όπως πχ καθιέρωση δημοψηφισμάτων. Αυτές οι αλλαγές μέσα στο ολιγαρχικό σύστημα όχι μόνο δεν θα είναι θετικές για το λαό αλλά πολύ αρνητικές αν λειτουργούν υπέρ του τελικού ολιγαρχικού σκοπού. Δεν θα πρόκειται με τίποτα περί λαϊκών κατακτήσεων  αλλά περί ήττας γιατί  θα δίνουν παράταση ζωής στο σαπισμένο κοινοβουλευτικό ολιγαρχικό σύστημα. Και το σύστημα με τέτοιου είδους κινήσεις, δίνει διαρκώς στον εαυτό του μακροχρόνιες παρατάσεις ζωής. Αν αυτές οι διαρκείς παρατάσεις συνεχιστούν και δεν κοπούν από το λαό τότε η ολιγαρχική εξουσία θα διαιωνίζεται μέχρι τη 10η παρουσία.


ΥΓ. 1.Οι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΊ αγωνιστές για την αυτοθέσμιση της κοινωνίας έχουν αποκτήσει ήδη μια πολύ καλή εμπειρία τα τελευταία χρόνια.


2. Αν  ΟΜΩΣ  οι όποιες προτάσεις για δήθεν αυτοθέσμιση των λαών, θεωρούν και προβάλουν ότι μπορούν να πραγματοποιηθούν μέσα από το έδαφος της κοινοβουλευτικής ολιγαρχικής δικτατορίας, ή μέσα από το έδαφος  ενός άλλου ολιγαρχικού συστήματος είναι ΕΝΤΕΛΩΣ εκτός πραγματικότητας.
Αν ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΟΛΑ οι λαοί δεν κατακτήσουν την ένοπλη εκτελεστική για να μπορέσουν στη συνέχεια να ΕΠΙΒΑΛΟΥΝ όλους τους θεσμούς της δημοκρατίας, τότε όλα θα είναι ωραία παραμύθια με καλούς ολιγαρχικούς δράκους ή  ουτοπικά σχέδια επί χάρτου που δεν πρόκειται ποτέ να επιφέρουν το παραμικρό θετικό αποτέλεσμα για τους λαούς.

Γι αυτό πρέπει να προετοιμάζουμε την κοινωνική συνείδηση στο να σχεδιάσει και να αφαιρέσει την  ένοπλη εκτελεστική εξουσία από την ολιγαρχία και να φτιάξει τη δική της ένοπλη εκτελεστική.
Αυτό είναι τα θεμέλια του κτιρίου της δημοκρατίας. Χωρίς αυτά δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ.
Ας αφήσουν μερικοί άκρως εξουσιομανείς την πώληση του εμπορεύματος της "άμεσης" δημοκρατίας για να μπορέσουν τελικά, οι ίδιοι προσωπικά, να κατακτήσουν κάποια θεσούλα εξουσίας μέσα στο ολιγαρχικό σύστημα του κοινοβουλευτισμού ή όπου αλλού.
Ας αφήσουν την παραπλάνηση του λαού, το πούλημα σε αυτόν ψεύτικων ελπίδων και την προσπάθειά  να διαπαιδαγωγήσουν το λαό στον καναπεδιτισμό δια μέσου της συμμετοχής κάποιων "αμεσοδημοκρατικών" κομμάτων στις ολιγαρχικές κοινοβουλευτικές εκλογές.

Ο λωποδιτισμός αυτή τι φορά θα έχει κοντά ποδάρια.

3 .
Ένας ήθελε να πιάσει ένα χελιδόνι. Κάποιος τον συμβουλεύει μια "πρωτοποριακή" μέθοδο. Του λέει: «Όταν θα δεις ένα χελιδόνι να περνά τότε θα πάρεις μια πέτρα και θα την χτυπήσεις με όση δύναμη μπορείς στο γόνατό σου. Με την κραυγή που θα βγάλεις το χελιδόνι θα σε λυπηθεί και θα έρθει κοντά σου. Έτσι μόνο θα το πιάσεις».
Το ίδιο και με την κατάκτηση της λαϊκής κυριαρχίας. Όσες πιθανότητες είχε εκείνος που πίστεψε ότι χτυπώντας με δύναμη μια πέτρα στο γόνατό του  θα έπιανε το χελιδόνι έτσι άλλες τόσες ακριβώς πιθανότητες έχει να κατακτηθεί η λαϊκή κυριαρχία, η εξουσία από το λαό με συνταγματικές αναθεωρήσεις και δημοψηφίσματα.
Δηλαδή χωρίς ο λαός να κατακτήσει πρωτίστως την ένοπλη εκτελεστική, τη νομοθετική και τη δικαστική εξουσία.
«Συνταγματικές αναθεωρήσεις και δημοψηφίσματα». Δηλαδή «από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα»  ή "τρεις λαλούν και δυό χορεύουν".


Ο  ΡΕΦΟΡΜΙΣΜΟΣ – ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΥΠΗΡΕΤΗΣ ΤΟΥ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ
.

Ρεφορμισμός είναι μια κινηματική αντίληψη, η οποία προβάλει ως σωστό τρόπο για να φθάσει ο άνθρωπος σε μια καλύτερη κοινωνία, τις διαρκείς μικρές ή μεγάλες μεταρρυθμίσεις εντός του κάθε υπάρχοντος ολιγαρχικού συστήματος.

Βασικά αρνείται το πρόταγμα του αντίπαλου δέους, αρνείται την ριζική, την επαναστατική αλλαγή του συστήματος.

Ο μεταρρυθμισμός ΘΕΛΕΙ να αγνοεί δεκάδες δεδομένα και κοινωνιολογικούς νόμους.
Για παράδειγμα:
1. ΘΕΛΕΙ να αγνοεί ότι ακόμα και με χιλιάδες χρόνια μεταρρυθμίσεων η ολιγαρχία εξακολουθεί να είναι στην εξουσία, ότι «ζει και βασιλεύει» ακόμα.
2.ΘΕΛΕΙ να αγνοεί ότι παρά τους μεταρρυθμιστικούς αγώνες αιώνων, η ολιγαρχία δύναται, δια μέσου της κατοχής της ένοπλης εκτελεστικής, να παίρνει πίσω, ανά πάσα στιγμή όταν θεωρεί αναγκαίο γι αυτήν, όλες τις προηγούμενες υποχωρήσεις της προς τους λαούς.
3. ΘΕΛΕΙ να αγνοεί  επίσης ότι μια μικρή υποχώρησή της (απώλεια συμφερόντων της) σε έναν τομέα μπορεί να την καλύπτει, σχεδόν αυτόματα, με κέρδη από άλλους τομείς. (Πχ  μια πιθανή υποχώρηση και κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, να την αναπληρώσει με αυξήσεις φόρων σε άλλους τομείς)
4. ΘΕΛΕΙ  ΝΑ ΑΓΝΟΕΙ ΟΤΙ ΚΑΙ ΟΙ ΠΙΟ ΜΙΚΡΕΣ ΛΑΪΚΕΣ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΝΑΤΟ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΕΝΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΜΕ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΠΡΟΤΑΓΜΑ, ΕΝΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ  ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΝΑ ΑΠΕΙΛΕΙ ΜΕ ΠΛΗΡΗ ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΤΟΥ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΤΣΙ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΣΑΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΔΕΟΣ.
(Για το τι είναι αντίπαλο δέος υπάρχει το κείμενο: «ΓΙΑ ΤΗ ΔΟΜΗΣΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ ΔΕΟΥΣ»)

 Αυτό το επαναστατικό πρόταγμα (αντίπαλο δέος) το οποίο είναι καθοριστικό για την ύπαρξη ή όχι κάποιων λαϊκών κατακτήσεων στο σήμερα, οι ρεφορμιστές το καταπολεμούν με λύσσα. Έτσι αποκόπτουν την πρακτική δυνατότητα για κάποιες  λαϊκές κατακτήσεις  στο σήμερα για τις οποίες ΔΗΘΕΝ κόπτονται.

Ο ρεφορμισμός-μεταρρυθμισμός  επιδιώκει  να μπαίνει μέσα στο ολιγαρχικό σύστημα, μέσα στους ολιγαρχικούς θεσμούς , ΓΙΑ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ (όπως λέει) ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΣΑ.
Στην πραγματικότητα όμως είναι σαν να μας λέει ότι θα πρέπει να αφήσουμε να μας καταπιεί ο βόας και εμείς από τα μέσα του να παλέψουμε να του αλλάξουμε το DΝΑ για να τον κάνουμε από σαρκοβόρο σε φυτοφάγο!!!

Εν κατακλείδι, είναι δεκάδες τα στοιχεία και οι κοινωνικές νομοτέλειες που θέλουν να αγνοούν.
                                      ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΙ ΜΑΞΙΜΑΛΙΣΤΕΣ
Δεν αρκεί που θέλουν να αγνοούν βασικά στοιχεία της κοινωνικής πραγματικότητας αλλά
επί πλέον χρησιμοποιούν την τακτική εκείνου του κλέφτη, ο οποίος φωνάζει τρέχοντας «πιάστε τον κλέφτη», όπως φωνάζουν και εκείνοι που τον κυνηγούν.
Δηλαδή κατηγορούν τους ρεαλιστές επαναστάτες για μαξιμαλισμό, ήτοι τους κατηγορούν ότι διεκδικούν το μέγιστο που είναι όμως ανέφικτο.
Όμως στην πραγματικότητα οι μέγιστοι μαξιμαλιστές είναι οι ίδιοι γιατί και αυτό το ελάχιστο που λένε ότι  διεκδικούν κάθε φορά, είναι ΑΠΟΛΥΤΩΣ ανέφικτο να
πραγματωθεί, από τη στιγμή που στην κοινωνία δεν υπάρχει ένα ισχυρό αντίπαλο δέος. Και την ύπαρξη αυτού του αντίπαλου δέους την πολεμούν άλλοτε  για να  την φθείρουν και άλλοτε για να την τσακίσουν αν μπορούν.
Είναι οι χειρότεροι μαξιμαλιστές, γιατί με την προωθούμενη αντίληψή τους όχι μόνο δεν μπορεί να κατακτηθεί συνολικά κάτι το θετικό για τους λαούς αλλά επί πλέον στέκονται εμπόδιο στον πιο ΒΑΣΙΚΟ ΟΡΟ  που απαιτείται για τις πιο μικρές και μεγάλες λαϊκές κατακτήσεις. Δηλαδή στέκονται εμπόδιο και εναντιώνονται  πολεμικά κατά της ύπαρξης και της ΜΕΓΈΘΥΝΣΗΣ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ ΔΕΟΥΣ. Είναι ουσιαστικά εχθροί των λαών και ντε φάκτο σύμμαχοι του συστήματος.


                  ΤΟ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟ ΥΠΟΒΑΘΡΟ ΤΩΝ ΑΚΟΛΟΥΘΩΝ ΤΟΥ ΡΕΦΟΡΜΙΣΜΟΥ
                     ΓΙΑΤΙ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ  ΑΓΝΟΟΥΝ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ
                         
                                  Η ΔΕΙΛΙΑ ΚΑΙ Ο ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΟΣ ΦΙΛΕΙΡ
HΝΙΣΜΟΣ


;

Εδώ θα πρέπει να κάνουμε έναν διαχωρισμό μεταξύ των ηγετών του ρεφορμισμού από τους απλούς ακόλουθούς τους οι περισσότεροι των οποίων μπορεί να είναι και καλοπροαίρετοι άνθρωποι
.

α. Οι πρώτοι (ηγέτες) είναι  εξουσιομανείς ολιγαρχικοί.  Είναι άρρωστοι για αύξηση της προσωπικής τους εξουσίας, της προσωπικής τους προβολής. Διακατέχονται από μια ανόητη και εγκληματική ματαιοδοξία. Είναι βαριά ψυχικά ασθενείς είτε έχουν συνείδηση αυτού είτε όχι. Είναι οι μέγιστοι εγκληματίες.
 Εδώ φτιάχνουν  ένα μαγαζί που να πουλάει ιδιαίτερες ελπίδες στο λαό και μετά αρχίζουν το ψάρεμα ακολούθων οι οποίοι θα τους βοηθήσουν να πετύχουν τα ιδιοτελή  αντικοινωνικά ψυχολογικά ή υλικά συμφέροντά τους.  Το να θέλουν να εξουσιάζουν, να θέλουν να ορίζουν τη ζωή των άλλων όπως επιθυμούν  αυτοί, σημαίνει βαθιά ψυχική ασθένεια. Δεν θα επεκταθούμε άλλο για το ποιόν τους. Ήδη έχουν γραφτεί αρκετά βιβλία από επιστήμονες ψυχολόγους που όμως, όπως είναι προφανές, τα έργα τους δεν τυχαίνουν και της καλύτερης προβολής. Πχ ένα σχετικό βιβλίο είναι εκείνο του νευρολόγου γιατρού Ντέϊβιντ ‘Οουεν με τίτλο: «ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΗΓΕΤΕΣ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ».

β.  Οι ακόλουθοι. Να πούμε παραστατικά, ότι πολλοί  από τους ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΣ των ηγετών του ρεφορμισμού   διακατέχονται από μεγάλο ΦΟΒΟ και αρκετή ΑΓΝΟΙΑ για τους νόμους της κοινωνικής κίνησης.  Αρκετοί είναι καλοπροαίρετοι και με κάποια μικρή ή μεγάλη θέληση για κοινωνική προσφορά. Όμως ο φόβος και η άγνοια  ναι μεν τους φέρνει σε ΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑΚΗ σύγκρουση με την επιθυμία τους για κοινωνική προσφορά αλλά τελικά ο φόβος κυρίως και η άγνοια τους σπρώχνει στο να ακολουθήσουν τελικά μια άκρως αντικοινωνική οδό. ( Ας αποκαλέσουμε το Φόβο, την Άγνοια και την αντίρροπη προς αυτά τα στοιχεία θετική δύναμη της Συνείδησης,  με την έκφραση «Σύνδρομο ΦΑ-Σ».)

ΦΟΒΟΣ.  Διακατέχονται από πολύ μεγάλο  φόβο (δηλαδή φοβία) όπου ακόμα και η απλή σκέψη ότι μια πιθανή αντιπαράθεση με το σύστημα  επιφέρει  στη ζωή τους αρνητικές επιπτώσεις , τους αποτρέπει και από την παραμικρή κίνηση εναντίον της ουσίας – ύπαρξης του συστήματος. Τεράστιος φόβος είναι φωλιασμένος βαθειά μέσα τους. Η σκέψη ότι μπορεί να γίνουν στόχος  του ολιγαρχικού συστήματος,  τους παραλύει. Πολύ μεγάλος φόβος για «αντίποινα» από την πλευρά του συστήματος. Δεν έχουν την πρόθεση να βάλουν το παραμικρό πραγματικό ρίσκο στη ζωή τους για να βοηθήσουν τον συνάνθρωπό τους.
Ο πολύ μεγάλος φόβος που νιώθουν, είναι το βασικότερο στοιχείο για τον τελικό καθορισμό της στάσης τους απέναντι στο εγκληματικό ολιγαρχικό σύστημα.


ΑΓΝΟΙΑ. Η άγνοια τους όχι μόνο για τους βασικούς νόμους της κοινωνικής κίνησης αλλά και για σχετικά απλά πράγματα που αφορούν  την ουσία του ολιγαρχικού συστήματος, είναι πανεύκολο να διαπιστωθεί. Εκτός τούτου συμβαίνει πολλάκις να αρνούνται να ακούσουν κάτι που αντανακλά περισσότερο την πραγματικότητα αλλά ταυτόχρονα είναι αντίθετο στις διαμορφωμένες απόψεις τους.

ΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑΚΗ σύγκρουση. Από την άλλη πλευρά υπάρχει εντός τους και μια άλλη διάσταση. Υπάρχει η καλή προαίρεση για  κοινωνική προσφορά. Υπάρχουν μέσα στη συνείδηση κάποια  ανθρωπιστικά στοιχεία.
Αυτή όμως η θετική διάσταση έρχεται σε διαρκή σύγκρουση με τον μεγάλο φόβο που τους προκαλεί η σκέψη για εναντίωση στο σύστημα δηλαδή για εναντίωση στις αιτίες  όλων των  βασικών ανθρώπινων δυστυχιών κοινωνικής προέλευσης.
Από τούτη τη σύγκρουση βγαίνει τελικά νικητής  το ολιγαρχικό σύστημα. Ο μεγάλος φόβος παραλύει το καλοπροαίρετο άτομο είτε έχει συνείδηση αυτής της εσωτερικής του σύγκρουσης είτε όχι.

Όμως ο ηττημένος θέλει κάτι να κάνει που να είναι θετικό για την κοινωνίαΔιαλέγει λοιπόν μια συμπεριφορά ή αλλιώς κάποια είδη κοινωνικής προσφοράς, όπου όπως πιστεύει, δεν θα προκαλέσει την αντίδραση - οργή του συστήματος και έτσι δεν θα υποστεί τα αντίποινα του.
Ποιες μπορεί να είναι αυτές οι δραστηριότητες;
Σε ακτιβιστικό επίπεδο μπορεί να είναι η ενασχόληση με την οικολογία εντός των πλαισίων του συστήματος, με την βοήθεια ανήμπορων συνανθρώπων του, με τη διεκδίκηση της άρσης συγκεκριμένων αντιλαϊκών μέτρων,  και γενικά με διάφορα άλλα θέματα για τα οποία το σύστημα επιτρέπει την ενασχόληση των υπηκόων του ή τουλάχιστον δεν την καταδιώκει έμπρακτα.
Σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο θα διαλέξει κόμματα όπως ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ ή άλλο συστημικό, ρεφορμιστικό κόμμα έτσι ώστε ταυτόχρονα να ελπίζει ότι ίσως μπορεί να γίνει και κάτι θετικό. Μπορεί, σε επίπεδο κεντρικών πολιτικών διεκδικήσεων,  να προωθεί πχ «θετικές» συνταγματικές αλλαγές ή δημοψηφίσματα, κλπ ή οτιδήποτε άλλο που δεν αμφισβητεί όμως την ύπαρξη της ολιγαρχίας στην εξουσία και που φυσικά τελικά δεν θα είναι πρακτικά θετικό.
Ποτέ και πουθενά δεν θα προωθήσει την αφαίρεση της εξουσίας από τα χέρια των λίγων δηλαδή την αφαίρεση της ένοπλης εκτελεστικής (πρωτίστως), της νομοθετικής και της δικαστικής εξουσίας από την ολιγαρχία,
 γιατί ξέρουν ότι  κάτι τέτοιο σημαίνει απειλή κατά της ύπαρξης του ολιγαρχικού συστήματος και σαν συνέπεια αυτού,  σημαίνει σύγκρουση με την ουσία του.
Αγνοούν «επιδεικτικά» το σημαντικότερο από όλα τα θέματα. Δηλαδή την κατοχή της ένοπλης εκτελεστικής.
Αφήνουν να εννοηθεί, είτε το λένε ευθέως είτε όχι, ότι οι θετικές αλλαγές στην κοινωνία μπορούν να επιτευχθούν και ας ανήκει η ένοπλη εκτελεστική στους εγκληματίες ολιγαρχικούς!!!! Διαπράττουν έτσι την χειρότερη προσβολή στην ανθρώπινη νοημοσύνη.
 Λένε ότι: «Μπορεί να παραμείνει η ένοπλη εκτελεστική στα χέρια εκείνων που την έχουν σήμερα. Αν αύριο η πλειοψηφία του λαού μπορεί  να αποφασίζει για κάποια πράγματα, τότε η ένοπλη εκτελεστική θα υπακούει στις εντολές του λαού»!!!
Δηλαδή ισχυρίζονται ότι υπάρχει περίπτωση η ολιγαρχία, όταν δεν θα μπορεί να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά της, να μην κάνει χρήση των όπλων που κατέχει εναντίον του λαού και ότι ο ένοπλος ολιγαρχικός μηχανισμός της αποτελείται από αγγελούδια που ανυπομονούν να εκτελούν εντολές της πλειοψηφίας του λαού.!!!
Είναι δηλαδή και ανιστόρητοι (χιλιάδες παραδείγματα) και επικίνδυνα κρανιόκενοι.
Προσπερνούν την πραγματικότητα που βοά. Ξεπερνούν ότι η θέληση της πλειοψηφίας του λαού αντιτίθεται  σχεδόν σε κάθε καθημερινό «νόμο» του συστήματος  και ότι οι ολιγαρχικοί,  χάρη στην κατοχή της ένοπλης εκτελεστικής, μπορούν και επιβάλλουν αυτούς τους «νόμους» στην κοινωνία.
(Σε αυτό γιατί δεν αντιδρά η ένοπλη εκτελεστική υπέρ του λαού;)


                           Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΠΟΙΗΣΗ  «ΤΟΥ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ ΦΑ-Σ»
                                           Ο  ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΟΣ ΦΙΛΕΙΡ
HΝΙΣΜΟΣ
Τα άτομα που διακατέχονται από το «σύνδρομο ΦΑ-Σ», για να δικαιολογήσουν πρωτίστως στους εαυτούς τους  και κατόπιν στους άλλους,  την τελική και ντε φάκτο αντικοινωνική τους στάση που υπαγορεύεται από συγκεκριμένη δειλία, καταφεύγουν σε διάφορα «επιχειρήματα».
Μπορεί να ξεκινάνε ισχυριζόμενοι ότι η συντριβή της ολιγαρχίας και η εγκαθίδρυση της εξουσίας του λαού είναι κάτι το ανέφικτο και να φθάνουν μέχρι την (δήθεν) υποστήριξη ενός απόλυτου και ανύπαρκτου φιλειρηνισμού.
Σε τούτη τη σχετική διαδικασία αντιπαράθεσης επιχειρημάτων, όταν εξανεμιστούν τα επιχειρήματά τους που εκφράζουν το μερικό ή το συνολικό ανέφικτο για την εξουσία των λαών (γιατί είναι εφικτή σήμερα η δημιουργία ενός κινήματος με κατάλληλο μέγεθος που θα λειτουργεί σαν αντίπαλο δέος στο σύστημα )  ή και των άλλων επιχειρημάτων που θέλουν να «διυλίζουν τον κώνωπα», καταφεύγουν τελικά στην υποκρισία της υποστήριξης ενός απόλυτου φιλειρηνισμού. (Από ψυχολογικής άποψης ο «φιλειρηνισμός τους» έρχεται είτε συνειδητά είτε υποσυνείδητα ή ασυνείδητα πιο κοντά στο κεντρικό ζητούμενο γι αυτούς που είναι η φοβία τους)
Σου λένε λοιπόν ότι  «σε μια επανάσταση θα υπάρχουν ανθρώπινα θύματα και ότι αυτό είναι αντίθετο των προσωπικών  μας αξιών» ή «αν προσπαθήσουμε να πάρουμε την ένοπλη εκτελεστική από τους ολιγαρχικούς, τότε αυτοί θα αντιδράσουν βίαια και έτσι θα έχουμε ανθρώπινα θύματα. Άρα μόνο ειρηνικά, με διαρκείς μεταρρυθμίσεις μπορούμε να προχωράμε προς την κατεύθυνση μιας καλύτερης κοινωνίας.  Γι αυτό την προοπτική της επαναστατικής αλλαγής την καταργούμε εντελώς από το πρόταγμά μας».

Εδώ τα ρεφορμιστικά αντικοινωνικά υποκείμενα πέφτουν σε δεκάδες αντιφάσεις και η υποκρισία τους φθάνει στα ουράνια.
Ενώ προηγουμένως μας λένε ότι δεν χρειάζεται η ένοπλη εκτελεστική εξουσία να περάσει στα χέρια του λαού γιατί η υπάρχουσα ολιγαρχική ένοπλη εκτελεστική θα σέβεται τις αποφάσεις της πλειοψηφίας του λαού (αγγελούδια), τώρα μας λένε ότι αν ο λαός (πλειοψηφία) θα προσπαθήσει  να πάρει την ένοπλη εκτελεστική, τότε αυτοί θα αντιδράσουν και θα έχουμε θύματα. Τώρα δηλαδή οι ολιγαρχικοί δεν θα σέβονται πια τη θέληση της πλειοψηφίας!!!
Παρουσιάζονται λοιπόν υποκριτικά σαν μέγιστοι ανθρωπιστές που αγωνίζονται ώστε να μην υπάρχει ΟΥΤΕ ΕΝΑ ανθρώπινο θύμα γιατί πιστεύουν δήθεν ότι και η κάθε ξεχωριστή ανθρώπινη ζωή έχει τεράστια αξία. (Που όντως έχει, όπως έχει και η ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων, την οποία όπως θα δούμε την παραβλέπουν.)
Όμως στρουθοκαμηλίζουν εσκεμμένα απέναντι στην σκληρή πραγματικότητα.
Δεν βάζουν στη ζυγαριά τα υπαρκτά δεδομένα. Δεν θα βάλουν στο ένα μέρος της ζυγαριάς τους ωκεανούς ανθρώπινου αίματος που έχει ήδη χυθεί με τους πολέμους, με τις ολιγαρχικές αυτές ακραίες αντιπαλότητες. Δεν θα βάλουν στο ίδιο μέρος της ζυγαριάς τις εκατομμύρια ανθρώπινες ζωές που χάθηκαν εξ αιτίας μεγάλης φτώχειας, πείνας, έλλειψης ιατρικής περίθαλψης κοκ. Και ούτε θα βάλουν στο ίδιο μέρος της ζυγαριάς τα πολύ περισσότερα εκατομμύρια, σημερινά και αυριανά θύματα της ολιγαρχίας,  που θα υπάρξουν σίγουρα,  μετά από νέους ιμπεριαλιστικούς και ταξικούς πολέμους.
Και ο στρουθοκαμηλισμός τους φτάνει ως το σημείο να μη θέλουν να κάνουν ούτε και έναν πολύ απλό λογαριασμό.
Δέκα πέντε περίπου εκατομμύρια  ΠΑΙΔΙΑ, (οι άνθρωποι πριν την εφηβεία τους) πεθαίνουν κάθε χρόνο από πείνα, έλλειψη φθηνών φαρμάκων , από δουλεία κοκ.
ΔΕΚΑ ΠΕΝΤΕ ΕΚΕΤΟΜΜΥΡΙΑ (μόνο) ΠΑΙΔΙΑ, ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ!!!
Τώρα αν πάρουν ΟΛΕΣ τις μεγάλες λαϊκές επαναστάσεις των τελευταίων αιώνων  και αθροίσουν τα θύματα,  που μας αναφέρουν οι ιστορικές πηγές, θα δουν ότι αυτά δεν είναι παρά  ένα πολύ μικρό ποσοστό σε σχέση με τα παιδιά θύματα του ολιγαρχικού συστήματος μέσα σε ένα ΜΟΝΟ χρόνο.
Τι σύγκριση να κάνει κανείς!!! Τι αποτέλεσμα να βγάλει αν προσθέσει ΟΛΑ τα θύματα του ολιγαρχικού συστήματος (όχι μόνο παιδιά) τον τελευταίο, ας πούμε, αιώνα; Πόσα δισεκατομμύρια ανθρώπινες ψυχές, μάτωσε, πόνεσε και  ξεπάστρεψε  το «σατανικό» αυτό σύστημα των διεστραμμένων υπάρξεων; (Και πόσα περισσότερα προμηνύονται για το κοντινό και για το μακρινό μέλλον όσο είναι ζωντανή η ολιγαρχία;)
Όντως η κάθε κοινωνική επανάσταση έχει και τα θύματά της. Η χειρότερη σε θύματα επανάσταση ήταν και θα είναι μια απλή  «παρανυχίδα»,  σε σχέση με τα θύματα που προκαλούσε ή και θα συνεχίζει να προκαλεί το ολιγαρχικό σύστημα. Τεράστια η διαφορά.
Υπήρχαν όμως στην ιστορία και κάποιες «βελούδινες» ή λιγότερο αιματηρές επαναστάσεις. Αυτές γίνονται όταν το μέγεθος και η αποφασιστικότητα του λαού να ανατρέψει τους τυράννους του είναι τέτοια ώστε να παραλύει κάθε δυνατότητα αντίδρασης του συστήματος, αφού τα βασικά στηρίγματα του  περνούν στην πλευρά των λαών.
Αυτός ο φιλειρηνισμός των ηγετών των ρεφορμιστών είναι απόλυτα υποκριτικός. Στην ουσία δεν τους νοιάζει καθόλου καμιά ανθρώπινη ζωή. Το μόνο που τους νοιάζει είναι η προσωπική τους ανάδειξη, τα προσωπικά τους υλικά ή ψυχολογικά συμφέροντα, ο εαυτούλης τους. Οι ίδιοι είναι από τις μέγιστες εγκληματικές, αντικοινωνικές υπάρξεις. Απλά πουλάνε σάπιες ελπίδες σε ένα κάποιο άλλο ολιγαρχικό μαγαζί.

Δυστυχώς κάποιοι καλοπροαίρετοι ακόλουθοί τους θα βρουν στα ιδεολογήματά τους μια καλή δικαιολογία την οποία αποζητά η φοβισμένη τους ύπαρξη.
Κάποιοι καλοπροαίρετοι θα τους ακολουθούν από φόβο, άλλοι από άγνοια των βασικών νόμων της κοινωνικής κίνησης ενώ μερικοί  και για τους δύο λόγους ταυτόχρονα.
Έτσι όμως κόβουν το κλαδί πάνω στο οποίο κάθονται οι ίδιοι και ταυτόχρονα προκαλούν μεγάλο κακό στο λαό αφού χτυπούν τη μεγέθυνση του ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ ΔΕΟΥΣ που είναι εκ των ων ουκ άνευ για την απελευθέρωση των λαών.


 Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΚΑΤΆΛΛΗΛΟΥ ΚΙΜΗΜΑΤΟΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ ΔΕΟΥΣ ΕΊΝΑΙ ΕΦΙΚΤΗ





ΟΕΝΔΕΛ-ΕΚΚ

ΟΛΗ Η ΕΝΟΠΛΗ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ, Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟ ΛΑΟ.